nb-3546

Eethuis Farèn: veel meer dan lekker eten

Op de plek waar de Groene Loper de Frankenstraat ontmoet gebeurt iets bijzonders. Bij het eethuis van Farèn Sallak krijgen bezoekers niet alleen heerlijke salades, een gezonde lunch of een kopje koffie. “Ik wil een bijdrage leveren aan de gezondheid van mensen én aan hun geluksgevoel.”

Dit artikel schreef ik voor Mijn Groene Loper. De foto is van Fred Berghmans.

Stralen

16 jaar lang was Farèn maatschappelijk werkster, ze volgde de sportacademie in Tilburg en werkte met vluchtelingen. Nu heeft ze haar eigen eethuis. Waarom deze carrièreswitch? “In de praktijk heb ik gezien dat voeding de brandstof is van zowel ons lichaam als van onze geest. Mijn visie is dat je door voeding, maar ook door beweging en ontmoeting gezond kunt leven.” Als maatschappelijk werkster luisterde ze naar de problemen van mensen. “Mijn mogelijkheden waren toen beperkt tot de spreekkamer. Hier ben ik gastvrouw en help ik vanuit de positieve kant. Ik kan mensen laten stralen door mijn eten, al is het maar voor vijf minuten. Of als ik zie dat ze een praatje maken met iemand van een andere tafel of lekker lachen: dan ben ik blij.”

Verlengde van thuis

Het werken met en voor mensen is de rode draad in haar leven. Als klein kind nam Farèn het al op voor gepeste klasgenoten. De stap naar een eigen eethuis is dus eigenlijk heel logisch, achteraf bezien. In de zomer van 2017 begon ze in Wyck, maar al gauw was deze ruimte te klein. Wycker Soep Sap Salade verhuisde naar Frankenstraat 200 en werd omgedoopt tot Farèn. “Die stap was best spannend, er waren ook mensen in mijn omgeving die me dit hebben afgeraden. Maar ik zie de potentie van deze omgeving. Als je nu al ziet hoe mooi het is geworden. Deze wijk biedt mij enorm veel diversiteit. Ik zie vooral de overeenkomsten tussen mensen, van de verschillende culturen kan ik leren. En eten is een brug.” Farèn werkt elke dag van ’s ochtends tot ’s avonds laat, zeven dagen in de week. “Maar ik geloof hierin. En dit voelt als een verlengde van mijn huis. Wat wil je nog meer?”

Voor Farèn naar de Groene Loper

Monique en Peter zijn fans van Farèn van het eerste uur. “Toen ze nog in Wyck zat, was dat voor mij een cadeautje. Nooit meer zelf koken!” lacht Monique. Vanwege de gezondheid van haar zoon was ze jarenlang op zoek naar het juiste dieet. “Ik kwam erachter dat vers eten, bereid zonder pakjes, het beste is. En zo werkt Farèn ook.” De verhuizing naar de Frankenstraat vormt voor Monique geen belemmering: “Nee, hoor, ik heb mijn route gevonden.” Ook Peter gaat graag een blokje om voor de nieuwe locatie. “Vanuit Wyck steek je zo over bij het station.” Hij kwam dankzij zijn buurvrouw bij Farèn terecht. “Ik vind het een prachtige keuze die ze gemaakt heeft om te verhuizen. In Wyck had ze geen terras, hier wel. En het eten met speciale kruiden en de manier waarop zij haar gasten ontvangt, dat maakt de zaak.”

Farense tomatensoep

Op de kaart staan sapjes, soepen en salades. Maar ook gefermenteerde groente en chutneys. Gedroogde limoen, rozenwater, saffraan en komijn komen vaak terug in haar gerechten. Farèn groeide op in Iran. Door haar moeder werd ze de weggestuurd als ze wilde helpen met koken. “Zij vond dat ik moest studeren. Van mijn oma leerde ik de fijne kneepjes van de Perzische keuken. Oma kookte heel zorgvuldig. Het moest gezond zijn, van eerlijke producten, lekker en er mooi uit zien.” Zo werden de recepten van generatie op generatie doorgegeven, steeds met een eigen toevoeging. “Laatst zei iemand: ‘dit is helemaal geen Iraanse tomatensoep’. Dan zeg ik: ‘klopt, dat is Farense tomatensoep!’”

 

Verslag van een bezoek aan Spoorzone Tilburg

spoorzoneOp vrijdag 19 januari gingen negen leden van de Denktank Tapijn op inspiratiereis. De bestemming: De Spoorzone in Tilburg. Het resultaat: enthousiasme, ideeën en genoeg om over na te denken. De volgende brainstormsessie wordt dubbel zo interessant! En ik mag er over schrijven!

Het medicijn tegen braindrain

“Het was een enerverende dag, bomvol met sprekers en bezoekjes aan de verschillende onderdelen van De Spoorzone”, vertelt Carola Janssen, kernpartner van Maastricht-LAB. “Met name het verhaal van wethouder Berend de Vries vond ik heel verhelderend.” De gebouwen van de Spoorzone stonden eerst op de lijst om gesloopt te worden. Tegelijkertijd had Tilburg, net als Maastricht, last van een braindrain: studenten die na hun studie weer vertrekken. Hoe behouden we deze knappe koppen in onze stad en zorgen we dat ze lang blijven? Dat was de vraag die wethouder de Vries zichzelf gesteld heeft. Het antwoord: door de stad aantrekkelijk te maken voor starters en jonge gezinnen.

Tilburg en Maastricht

“Het viel mij op hoe de situatie in Tilburg lijkt op die in Maastricht”, zegt Sven Cimmermans, kernpartner van Maastricht-LAB. “Ook hier is een stevige universiteit. Hun gebouwen zitten weliswaar midden in de stad, maar ogen soms nog wat gesloten voor de rest van de stad. Daarnaast willen ook wij de leefbaarheid van Maastricht verbeteren en onze studenten behouden na hun afstuderen. ”

Succesvolle mix

Terug naar Tilburg. Er werd niet gesloopt in De Spoorzone, de meeste gebouwen werden behouden en er kwam een mix van wonen, werken, studeren en horeca. Carola: “Er is duidelijk ingezet op het creëren van een aangename sfeer. Er zijn co-workingspaces, oude treinwagons zijn koffietentjes geworden, er is een indoorskatehal. De universiteit, hogeschool, gemeente en de Persgroep gaan samenwerken in Mindlabs.” Sven vult aan: “Zo zien mensen waar de onderzoekers daadwerkelijk mee bezig zijn. Ze worden echt een deel van de stad en de bewoners.” In Mindlabs komen ook kleine winkels, een kapper, fitnessruimte. Er is een broedplaats in gebouw 88, waar zowel starters zitten, als de gemeente zelf. Sven: “Die samenwerking tussen universiteit, de gemeente en een partner als de Persgroep is heel succesvol. Door bewust voor de juiste partijen te kiezen, bereik je het meest. Je hebt sterke trekkers nodig, dat is essentieel.”

Behoud versus nieuw

Geluncht werd er in Restaurant De Houtloods. Architect Thomas Bedaux heeft veel houten onderdelen zichtbaar in het gebouw bewaard. “Zo zie je dat het behouden van een pand met de authentieke elementen een ontzettende meerwaarde heeft”, zegt Carola. “En de lunch was overigens subliem!” Stedenbouwkundige Riet Bakker was betrokken bij het ontwerp van De Spoorzone. Sven: “Je kunt je niet meer voorstellen dat dit jarenlang onontgonnen gebied was en de gebouwen zolang leeg stonden. Terwijl de ligging perfect is: pal naast het centrum.”

Wonen

Bij De Spoorzone is dus bewust gekozen om de functie wonen te integreren. Carola reageert enthousiast: “Ja, en dat werkt perfect! Er zijn zowel sociale huurappartementen als vrije sector. Hierdoor wonen er nu alle lagen van de bevolking, er is een goede mix van doelgroepen. De appartementen waren trouwens meteen verkocht of verhuurd.” Wat nemen jullie verder mee naar de volgende brainstormsessie over Tapijn? Beiden: “Dat het behouden van gebouwen heel goed kan uitpakken!”

Dit artikel is ook te lezen op de website van MaastrichtLAB.

Interview | Succesvol solliciteren als 60-plusser

solliciterenTijdens haar bezoek aan de UWV Inspiratiedag kreeg de 62-jarige Charlotte Hartmann een telefoontje. Het bedrijf waar ze eerder gesolliciteerd had, wilde graag dat zij de nieuwe collega werd. ‘Dat was een heel bijzonder moment. Ik was zo blij!’

Solliciteren: De zoveelste afwijzing

Charlotte werkte ruim 27 jaar als manager Marketing & Communicatie bij een groot bedrijf. ‘Door de jaren heen ben ik mij blijven ontwikkelen. Mijn vakgebied veranderde en ik ben meeveranderd, maar bij de laatste reorganisatie werd ik helaas ontslagen.’ Ze had ruim een jaar een WW-uitkering. ‘Tijdens het solliciteren merkte ik dat mijn leeftijd een rol speelde. Het lastigste vond ik om niet aan mezelf te gaan twijfelen na de zoveelste afwijzing. Ik ben een vakvrouw en niet minder dan een ander.’

Verrassend telefoontje

In juni 2017 bezocht ze de UWV Inspiratiedag. ‘Ik vond het programma gevarieerd en de workshops en presentaties inspirerend.’ Het was op die Inspiratiedag dat Charlotte het telefoontje kreeg van haar huidige werkgever. ‘Ik was dolblij dat ik de baan had gekregen, maar kon dat moment niet met iemand delen. Toen ben ik op de eerste de beste persoon met een UWV-badge afgestapt. Hij deelde mijn ‘kippenvel’moment. Samen hebben we gekeken welke fiscale regelingen er waren voor mijn nieuwe werkgever. Dit bedrijf heeft het toch maar aangedurfd om met een 60-plusser in zee te gaan!’

Dit portret schreef ik in opdracht van Werkblad Magazine.

Portret | De burgemeester op bezoek bij…Bep Franssen

bezoekHet gebeurt Bep Franssen (83) niet elke dag: bezoek van de burgemeester. “Ik vond het best spannend, maar toen ze zei ‘laten we je en jij zeggen’ verdween die spanning meteen.” Bep sprak met de burgemeester over haar leven, het vrijwilligerswerk en een wel heel apart tuinhuisje. “Het bezoek aan mevrouw Franssen was hartverwarmend”, aldus Annemarie Penn-te Strake.

De woonkamer van Bep is bescheiden in formaat, maar ontzettend gezellig ingericht. “Ik kan heel slecht dingen wegdoen. Alles dat hier staat, heeft een verhaal. Toen de burgemeester kwam heb ik nog extra bloemen gehaald. Speciaal in de kleuren van Maastricht, rood en wit.” Bep haalde gebak en zette koffie. Ze kijkt met veel plezier terug op het bezoek. “Ik vind dat we een hele fijne burgemeester hebben.”

Tuinhuisje

Vanuit die woonkamer heeft Bep uitzicht op haar tuintje. “De burgemeester liep naar buiten en vroeg naar het huisje dat daar staat. Nu gebruik ik het voor opslag, mensen weten mij altijd te vinden als ze spulletjes weg doen, maar ook daar zit een heel verhaal achter.” Als Bep wil vertellen over het huisje, moet ze eerst iets kwijt over haar toilet. “Dat is heel erg klein. De woningbouwvereniging heeft de wc-pot scheef laten zetten, zodat er meer ruimte is. Maar mijn broers en zussen bleven maar klagen als ze bij mij naar het toilet moesten.” Op een dag stond Henny Huisman voor de deur. “Hij had een oplossing voor mijn kleine wc-tje. Met een takel is toen dat huisje in de tuin gezet.” Als klap op de vuurpijl had Henny de tweelingzus van Bep uit de Verenigde Staten laten overkomen. “Dat was een geweldige verrassing. De familie was weer even compleet.”

Een leven vol herinneringen

Bep groeide op in Blauwdorp, samen met acht zussen en twee broers. “In die tijd was de helft van de inwoners van Maastricht arm. We hadden het niet breed, maar we hebben het samen gered. Ik heb nog met mijn tweelingzus een tijdje in Arnhem gewoond. Daar heb ik de mooiste herinneringen.” Tijdens de Tweede Wereldoorlog verhuizen de twee zusjes weer terug naar Maastricht. Burgemeester Penn-te Strake: “Als je zo lang in Maastricht woont, dan heb je veel zien veranderen. Ik vind het mooi om te horen hoe mevrouw Franssen vol zit met verhalen over de stad. We hadden tijd te kort.” Bep vertelt graag: “Ja, als je bij mij op bezoek komt, kun je maar beter je pyjama meebrengen.”

Van Blauwdorp naar Sint Maartenspoort

Inmiddels woont Bep al 35 jaar in Sint Maartenspoort. “Toen ik hier net kwam wonen, was ik een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik vond de straat niet zo gezellig, dus ben begonnen met een bloempot en een stoeltje voor de deur. Door steeds praatjes met mensen te maken, ontstond er meer contact en gezelligheid. Nu trekken de mensen me zowat naar binnen als ik langsloop” lacht Bep. Inmiddels ziet de Van den Berghstraat er gezellig uit. “We hebben ook samen boomspiegels aangelegd. Ik hoor regelmatig dat mensen omfietsen om door onze straat te rijden. En er komen ook weleens toeristen foto’s maken.”

Thuis in de buurt

Door alle verhalen van Bep klinkt haar betrokkenheid bij de buurt. “Ik ben meer dan 30 jaar bij de KBO (Koninklijke Bond van Ouderen) en heb zo’n 25 jaar bij het Buurtplatform gezeten.” Burgemeester Penn-te Strake bewondert de inzet van Bep voor de buurt en de ouderen. “Bep liet mij nog een tas met glazen kerstbollen zien. Alle buurtbewoners hadden hier een briefje met een boodschap in gestopt. Deze hangen ze in december in een gezamenlijke kerstboom. We haalden er een briefje uit en hier stond ‘saamhorigheid’ op. Een passender woord voor Bep konden we niet treffen. Die saamhorigheid begint heel dichtbij, in je eigen buurt. Door te weten wat er in je eigen omgeving speelt, kom je dichter bij elkaar. Dat vind ik ook belangrijk voor Maastricht.”

Dit artikel staat ook op Thuis in Maastricht.

borstkanker

Interview | Verwenavond met een serieus tintje

Borstkanker is een heftig thema. De organisatie van de Borstkankeravond in het MUMU+ maakt er wel een bijzonder event van. Komende vrijdag loopt Ine Deckers bijvoorbeeld trots over de catwalk. Niet bij een gewone modeshow, maar tijdens de borstkankeravond van het Maastricht UMC+. “Als je hoort dat je borstkanker hebt, zakt de grond onder je voeten vandaan. Het is een zware periode. Maar tijdens deze avond wil ik laten zien: hier ben ik!”

Eerder succes

“In 2014 organiseerden we voor de laatste keer een modeshow met modellen die met borstkanker te maken hadden gehad”, vertelt Suzanne Dinjens-Hupkens, een van de organisatoren. “Dat was een enorm succes. Er waren zo’n 250 mensen!” Ook toen liep Ine mee. “Dat was voor mij echt een overwinning. Ik vertrouwde door mijn ziekte mijn lichaam niet meer. Je wordt elke dag wakker met de littekens, letterlijk en figuurlijk. Toen ik applaus kreeg tijdens de modeshow, was dat geweldig.”

Voeding

Oktober is borstkankermaand. Daarom willen de twee arts-onderzoekers, Marissa Vane en Briete Goorts, een vergelijkbare avond organiseren als aftrap van deze maand. Marissa: “We zijn een academisch ziekenhuis met een speciale focus op een gezonde leefstijl. Naast de modeshow willen we dus ook informatie over dit thema bieden. We zien dat het onderwerp voeding tegenwoordig heel erg speelt. Vrouwen hebben veel vragen. Daarom zijn er lezingen over hoe gezonde voeding ook lekker en leuk kan zijn. Maar je kunt ook proeven, want er zijn gezonde hapjes van FoodforCare.

borstkankerHelpende handen

“De vorige keer waren er zoveel mensen, dat we nu een grotere locatie nodig hebben”, zegt Briete. “Het MECC stelt hun restaurant MECC@Tabble kosteloos ter beschikking. Mensen reageren allemaal zo enthousiast. Standhouders werken belangeloos mee, winkels bieden gratis spullen aan voor de goodiebag. Zonder sponsors en vrijwilligers konden we deze avond niet gratis aanbieden.”

Heidi Klum

In voorbereiding naar de avond oefenen de 15 modellen regelmatig onder leiding van Astrid Boetskens van Calbasa “Dan wordt er ook flink gekakeld, het is heel gezellig”, lacht Ine. “Ik vind het zo fijn dat we allemaal geen professionele modellen zijn. Het is geen glamour, maar wel stijlvol.” Over een catwalk lopen voor meer dan 250 mensen. Is Ine niet zenuwachtig vooraf? “Oh jawel, we zijn allemaal nerveus. Maar ja, Heidi Klum is ook weleens gevallen. En je ziet de mensen niet echt goed zitten, dat scheelt.”

Binnen en buiten

Voor Ine is de avond als thuiskomen. “Dat enthousiasme van iedereen is als een warme deken. En we zijn met dezelfde groep vrouwen als drie jaar geleden. Dat geeft een positief gevoel.” Met de modeshow wil Ine iets doen voor de vrouwen die nu middenin hun traject zitten. “Als je het nieuws krijgt dat je borstkanker hebt, denk je dat je de enige bent. Ik wil laten zien dat het leven weer verder gaat.” Briete reageert: “Ik vind het zo mooi om te zien dat de vrouwen al tijdens het oefenen echt stralen. We willen tijdens de borstkankeravond laten zien dat het zowel om de binnen- als de buitenkant gaat. Het is meer dan alleen een modeshow, maar die mooie buitenkant hoort er net zo goed bij.”

Dit artikel verscheen eerder op Thuis in Maastricht.

Andrieskapel krijgt nieuwe bewoner

andrieskapel1_1Ken je de Andrieskapel? Het verlaten rijksmonument met dichtgemetselde ramen Achter de Barakken. Over een tijd zal hier weer licht door de vensters vallen, want het is nu in handen van ontwerper René Holten. “Ik wil hier mijn woning annex atelier van maken, maar ook ruimte bieden voor stages, workshops en exposities.”

Een eigen plek

Hoe kom je op het idee om een kapel te kopen? “Ik heb al 20 jaar een eigen ontwerpbureau en ontwerp bijvoorbeeld meubels voor Artifort en sanitair voor Clou. Nu wil ik me meer gaan richten op mijn eigen ontwerpen. Daar heb ik veel ruimte voor nodig. Toevallig zag ik deze kapel. Het heeft 30 jaar lang alleen gediend als opslagruimte. Er stond 6 km aan archief van het Sociaal Historisch Centrum. Dat is nu verhuisd naar het Regionaal Historisch Centrum Limburg. Het kopen was een moeilijke klus, maar dankzij de Triodosbank heb ik het financieel rond gekregen en ben ik nu de gelukkige eigenaar!” René hoopt binnenkort met de verbouwing te kunnen beginnen.

Ondernemende kunstenaars

Een lening, restauratie, bouwvergunningen. Een kapel brengt nogal wat verantwoordelijkheden met zich mee. “Klopt. Het is een rijksmonument, dus daar ga je respectvol mee om. Dat vind ik vanzelfsprekend. En de hoge kosten draag ik in mijn eentje, dat risico draag ik alleen.” Niet iets voor een pas afgestudeerde MAFAD-student. “Nee. Ik ben regelmatig in gesprek met de gemeente Maastricht. Zij willen graag dat kunstenaars en ontwerpers na hun afstuderen in Maastricht blijven. Ik ben blij dat dat op de politieke agenda staat. En hoop dat het culturele broedplaatsenbeleid en alle bijbehorende initiatieven ook iets concreets opleveren waar we iets aan hebben.” Tegelijkertijd vindt René dat creatievelingen op een ondernemende manier naar hun werk moeten kijken. “Opleiding en markt moeten op elkaar aansluiten. Studenten moeten leren ondernemen. Dat gebeurt nu wel steeds meer gelukkig, als je kijkt naar de Design Academy en MAFAD.”

andrieskapel2_1

Maakindustrie terug naar Maastricht?

Kunstenaars en ontwerpers die gaan ondernemen. Ziet René nog meer ontwikkelingen in het creatieve vak? “Absoluut. Het is eigenlijk raar dat we voor het produceren van onze ontwerpen naar landen als China gaan. Je ziet nu dat die productie langzaam weer terug richting Oost-Europa komt. Nog even en we maken het weer allemaal zelf. Het is wachten op flinke milieubelasting vanuit Europa, dan moeten we wel.” Dus de maakindustrie terug in Maastricht? “Dat zou mooi zijn. De generatie voor mij werkte in die Maastrichtse maakindustrie. Die ging helaas verloren. Maastricht wil een internationale kennisstad zijn, maar hierdoor raak je de kunde en de banen van de maakindustrie kwijt. En niet iedereen kan mee in die kennisindustrie. Een combinatie van kennis en maken zorgt voor een gezonde samenleving.”

Een nieuwe fase voor de Andrieskapel

Terug naar de Andrieskapel. Heeft de entourage van een kapel eigenlijk invloed op het werk van René? “Als straks die ramen open zijn, zal het een hele mooie, inspirerende plek zijn. Voor mijn creatieve ontwikkeling ben ik altijd opzoek naar nieuwe energie. De Andrieskapel is voor mij een nieuwe fase. Ik hoop dat mijn eigen projecten, waar ik nu al volop mee bezig ben, hier verder ontwikkeld gaan worden. Dat nieuwe werk wil ik er straks dan ook gaan tonen. Ik bouw wel verder op mijn eigen vormentaal als designer, maar de nieuwe objecten en meubels zullen meer op het spanningsveld liggen tussen design en kunst.” De omgeving is voor René ook een reden om hier te komen wonen en werken. “Het Sphinxkwartier is een creatieve wijk. Studenten kunnen straks workshops volgen of stagelopen, Stichting Ateliers Maastricht zit om de hoek. Ik wil graag een podium bieden. Zo wordt de kapel weer onderdeel van de samenleving.”

Nieuwsgierig geworden? Tijdens Open Monumentendag 10 september a.s. opent René de deuren van de Andrieskapel.

Dit artikel staat ook op Thuis in Maastricht.

transitie

Interview | Culturele instellingen in transitie

Stel je voor: je stapt Centre Céramique binnen en wordt verwelkomd door een hologram van een Mosasaurus. Je loopt de trappen omhoog dwars door de eeuwenlange geschiedenis van Maastricht. Aangekomen op de bovenste verdieping kijk je uit op het heden: de stad aan de Maas. En via diezelfde Maas vaar je even later richting de ENCI groeve om de vindplaats van de Mosasaurus in het echt te zien en te wandelen door miljoenen jaren van historie.

Tijden veranderen

Een droomscenario waar Luc Dahlmans wel enthousiast van wordt. Hij is als kwartiermaker betrokken bij de transitie van de grote cultuurinstellingen in Maastricht. Centre Céramique, Kumulus en het Natuurhistorisch Museum (NHMM) zijn in 2013 gefuseerd. “De aanleiding was de veranderende vraag van het publiek. De tijden veranderen en mensen beleven cultuur op een andere manier dan 10 jaar geleden. Door de fusie liggen er mooie kansen om het aanbod van de drie instellingen met elkaar te verbinden en daarmee in te spelen op die veranderende vraag.”

Plannen

Is de fusie dan al helemaal rond? “Nee, de eerste jaren is de aandacht vooral gegaan naar het verbeteren van de bedrijfsvoering. De laatste twee jaar zijn er plannen gemaakt voor de inhoudelijke verbinding. Dan wordt het leuk! We hebben die plannen nu verder uitgewerkt. Kumulus heeft de hoogste prioriteit, maar ook bij Centre Céramique en NHMM wordt er vernieuwd.” Voor de langere termijn zijn enkele toekomstscenario’s geschetst. Van een beperkte tot een ambitieuze versie. Welke kant gekozen wordt, ligt bij de bestuurders en de politiek.

Kumulus

Als eerste is Kumulus dus aan de beurt. Wat gaan de inwoners van Maastricht hiervan merken? “Naast ons bestaande aanbod van jaarcursussen, starten we na de zomervakantie meteen met nieuwe cursussen en workshops. Hierbij volgen we de nieuwste trends. Zo kun je straks een workshop graffiti-art volgen, maar ook mergel bewerken of Mestreechse leedjes leren zingen. Verder gaan we de klantenservice en marketing verbeteren. De komende jaren pakken we nog een aantal andere zaken aan, zodat Kumulus een nog bruisender en financieel gezond kunstencentrum wordt.”

Personeel

Wat zijn de gevolgen voor de medewerkers? Luc: “Deze fusie is een geleidelijk proces van jaren. We maken gebruik van natuurlijk verloop of vertrek van medewerkers om ruimte te maken voor het binnenhalen van nieuwe kennis en kwaliteiten. Er komen geen gedwongen ontslagen. Bij Kumulus gaan we meer met freelancers werken om sneller te kunnen inspelen op veranderingen. Ook zal er veel aandacht worden besteed aan het opleiden van medewerkers.”

Verhalen vertellen

Terug naar dat droomscenario. Luc is positief over de mogelijkheden voor de toekomst: “Door te moderniseren kunnen we de verhalen van de stad nog veel beter vertellen. Aan bezoekers, maar ook aan de bewoners. Maastricht is altijd in beweging en heeft een rijke historie. Dit moeten we laten zien en laten voelen. Iedereen is er inmiddels wel van doordrongen dat we goud in handen hebben. Ik zie die boot naar de ENCI nog wel varen.”

Reportage | Carré: studentenstudio’s tussen Maastrichtenaren

Aan de Tongerseweg ligt Carré: 143 studentenstudio’s in de voormalige sigarenfabriek Philips Tabak. Na 15 jaar leegstand is er een jaar geleden een nieuwe invulling gegeven aan het gebouw. Lara Unlu is een van de eerste bewoners. Jos en Elly Brouner wonen schuin tegenover het pand. Hoe leven studenten en Maastrichtenaren hier samen?

Wonen met pleziercarre

Jos woont zijn hele leven al in Maastricht. Ruim 40 jaar geleden trouwde hij met Elly en samen wonen ze sinds 1984 met veel plezier aan de Tongerseweg. “Toen bekend werd dat hier studentenwoningen kwamen, is er een informatieavond voor de buurt georganiseerd. We maakten ons vooral zorgen over mogelijk geluidsoverlast” vertelt Jos. Dat is gelukkig niet het geval. “Als er harde muziek tot laat in de avond klinkt, dan kunnen we Tim Gielen van Studentenservicebureau Jules bellen. Het wordt dan altijd snel opgelost. De laatste keer hadden de andere studenten er zelf ook last van” lacht Jos.

Studeren in Maastricht

Voor student Lara is Tim ook geen onbekende. “We zitten met alle huurders in een What’s App groep en hij reageert altijd heel snel op onze vragen. Tim heeft nog net geen EHBO-kistje klaar staan voor als iemand zijn teen stoot. Daar maken we weleens grapjes over.”

Vijf jaar geleden kwam Lara in Maastricht studeren. Ze is geboren in Turkije en heeft in Engeland op school gezeten. Haar keuze voor Maastricht was vrij willekeurig. “Ik werd niet ingeloot op de scholen in Engeland waar ik me voor had ingeschreven. Toen iemand enthousiast over de Universiteit Maastricht vertelde, ben ik naar een open dag gegaan. Zo ben ik hier terecht gekomen.”

Luxe

Na een aantal jaren in verschillende studentenhuizen, hoorde Lara over de studio’s in Carre. “Ik vond het tijd om echt alleen te gaan wonen. En tegelijkertijd vond ik het ook wel spannend. Ging ik me niet eenzaam voelen?” Lara verhuisde in juli 2016. Van die eenzaamheid is geen sprake: “We hebben best veel contact onderling. En Tim staat altijd voor ons klaar. Hij attendeerde ons er zelfs op wanneer de restzak naar buiten moest. Als je particuliere studentenhuizen gewend bent, dan is Carré echt luxe.”

Afval

Over dat afval is wel wat gedoe in de straat, vertelt Jos. De studenten van Carré hebben inmiddels een eigen afvalcontainer op het terrein, met een pasjessysteem. Omdat dit systeem in het begin nog niet werkte, kregen ze van Jules een rol restzakken. Het afval werd tijdelijk elke week opgehaald. Waardoor is er dan toch overlast? Jos: “Als er zakken niet opgehaald worden, gaan kinderen er tegen schoppen en maken dieren ze open. Met alle gevolgen van dien. Er ligt hier regelmatig rotzooi op de stoep.”

De Gemeente Maastricht geeft aan dat de overlast komt door het verkeerd aanbieden van de restzak. “We weten natuurlijk niet van wie die zakken zijn, maar bewoners kunnen gewoon de afvalkalender blijven volgen” aldus Stefan Gybels, perswoordvoerder op het gebied van afvalbeheer. Vermoed wordt dat het probleem is ontstaan, doordat andere bewoners ook hun restzak wekelijks buiten gingen zetten. Deze worden echter maar een keer in de twee weken opgehaald. “Als dit probleem blijft aanhouden, dan gaan we hier als gemeente actie op ondernemen. Mensen kunnen sowieso altijd een melding bij ons doen.”

Lara: “We kunnen nu de afvalcontainer gebruiken, dat is echt fijn. Voordat hier een milieuperron was, lieten we het op de groepsapp weten wanneer iemand met de auto naar het milieuperron ging, zodat iedereen het gescheiden afval kon wegbrengen.” Jos wijst naar de restzak die aan de straat staat. “Voorlopig is het probleem helaas nog niet opgelost.”

Dit artikel staat ook op Thuis in Maastricht.

Interview | Omscholen naar de zorg

omscholenBij zijn vorige werk, in de financiële administratie, had Wim het erg naar zijn zin. Toch dacht hij af en toe over ander werk. ‘Maar het was niet echt nodig. Ik had een leuke baan, een goed inkomen en het is toch een risico om zo’n stap te zetten.’ Toen Wim werkloos werd, zag hij dit als een kans. ‘Op mijn leeftijd zijn de kansen op werk toch klein. Ik heb altijd al met mensen willen werken. En ik wilde graag iets voor de maatschappij betekenen. Ondertussen had ik vrijwilligerswerk gevonden in de zorg. Dat werk lag mij echt. Dus wilde ik me laten omscholen.’

Kansberoepenlijst voor omscholing

Wim ging zelf op zoek naar een opleiding. Met de adviseur van UWV besprak hij zijn plan. ‘Ik was erg gemotiveerd. Ik had een eenjarige opleiding gevonden in de gezondheidszorg. Mijn adviseur zei dat werk met deze opleiding op de Kansberoepenlijst staat. Dit zijn beroepen met een grote kans op werk. Dus ik mocht aan de slag. Ik kreeg een jaar de tijd voor de opleiding en hoefde niet te solliciteren.’

Stage in de zorg

Wim is erg tevreden met zijn keuze. ‘Ik ben blij dat ik deze stap gezet heb. Deze richting past echt bij mij! Het is misschien ambitieus, maar in de zomer wil ik graag mijn stage afronden. Daarna hoop ik natuurlijk werk te vinden. Ik houd de interne vacatures op mijn stageplek in ieder geval in de gaten!’

Dit artikel is terug te lezen op de website van Werkblad Magazine.

Bevrijdingsfestival

Bevrijdingsfestival 2017: de boodschap bruist!

Wat betekent vrijheid voor jou? En hoe geef je vrijheid door? Deze vragen stonden dit jaar centraal tijdens het Bevrijdingsfestival in Roermond. Op het Plein van de Vrijheid, georganiseerd en gecoördineerd door COS Limburg, wisten zij het debat en de dialoog goed op gang te brengen met verschillende activiteiten en organisaties.

Café La Liberté

Rondom een kleine caravan kunnen festivalbezoekers in gesprek gaan over de vrijheid. Sjoera van Geesink spreekt voorbijgangers aan. “Als je met mensen over vrijheid spreekt, kom je toch al snel uit op persoonlijke verhalen. Ik sprak een jonge Koerd van 26. Hij is op zijn zesde gevlucht en heeft nu het gevoel dat hij stil staat. Voor hem is het tijd om uit te vliegen, maar hij durft zijn ouders niet los te laten. Ook dat is vrijheid: durven je dromen te volgen en los te laten.”

Een stukje verderop staan de mensen van World’s Best News. Deze organisatie vraagt aandacht voor de vooruitgang in de wereld. Mirjam Vossen: “We leven steeds langer, gezonder en veiliger. Negatief nieuws krijgt echter meer aandacht in de media dan positief nieuws.” Hier gaat het over de vrijheid om ook goed nieuws te lezen.

Aan een statafel staan drie jongens. Omar is van de Jonge Socialisten, Milan en Jamie zijn van de JOVD. Wordt hier campagne gevoerd? Omar: “Nee, we gaan open in gesprek met mensen.” Wat betekent vrijheid voor deze jonge politici-in-spe? Voor Milan is het de ruimte om jezelf te uiten over je eigen idealen. Jamie: “Vrijheid is voor mij niet vrezen voor je veiligheid.” Omar reageert: “Wat vinden jullie dan van de uitspraak van Benjamin Franklin: ‘Degene die vrijheid inleveren voor veiligheid, krijgen geen van beide’?” En er werd nog lang gedebatteerd in Café La Liberté.

UPGRADES

BFL 2017 UpgradesHet Bevrijdingsfestival Limburg vindt het belangrijk dat jongeren zelf debat- en dialoogactiviteiten organiseren. Dit zijn de Upgrades.
De studenten van IFMSA Maastricht (een (inter)nationale organisatie van geneeskundestudenten) zijn volop aanwezig. “Dit is de Peacetest” vertelt Lizanne. “We hebben stellingen ophangen waar mensen op reageren. Vooral het onderwerp van vrijheid van meningsuiting roept veel discussie op.” Ernaast hangt een grote banner met alle mensenrechten. “Bezoekers kunnen hun favoriete mensenrecht kiezen en ermee op de foto” legt Vera uit. “Het mooiste vond ik dat zojuist een opa en oma met hun kleinkinderen alle mensenrechten samen hebben besproken.”
Over rechten kunnen de dames van de Kinder- en Jongerenrechtswinkel je alles vertellen. “We hebben een ‘rechtenquiz’ voor kinderen onder de 12 jaar en het valt me op dat ze echt veel weten” zegt Danique Jongen. Zonder rechten geen vrijheid? “Ja, vrijheid is een abstract begrip, maar het is het beste dat je kunt hebben!”

VRIJHEID? DAAR ZIT MUZIEK IN!

“Het valt me echt op dat er steeds meer kinderen en gezinnen komen.” zegt Adem Bosal. Hij is vanuit Wel.Kom (welzijnsorganisatie) betrokken bij Freedump: jongens en meiden laten hun kunsten zien aan een enthousiast publiek. “Doordat hier ruimte is voor hun eigen muziek en dans, gaat dit festival bij hun leven. Dat zorgt voor een heel gevarieerd publiek.” Adem geeft een jongen tussendoor een boks. “We vragen ze ook om in twee zinnen op te schrijven wat vrijheid voor ze betekent. De eerste zin is soms een geintje, maar bij de tweede zin gaan ze erover nadenken.” En wat betekent het voor Adem zelf? “Vrijheid krijg je niet zomaar. Daar zijn duizenden voor gestorven.”

Een stukje verderop treden de talenten van Kunstbende op. Het toepasselijke lied ‘Blowin’ in the wind’ klinkt over het plein. Op andere liedjes wordt voorzichtig meegezongen en gedanst. “Dat helpt meteen tegen de kou!” roept de presentator.
Bij de stand van het Rode Kruis wordt ook gedanst. Maar waarop? Ze hebben allemaal een koptelefoon op, dus hier moet sprake zijn van een Silent Disco. Zo heeft iedereen de vrijheid om in stilte te genieten van muziek.

VRIJHEID DOORGEVEN: HOE DOE JE DAT?Bevrijdingsfestival

We vieren vandaag de vrijheid, maar hoe geef je dat nou door? Bij Scouting Limburg is er altijd veel aandacht voor 4 en 5 mei. “Scouting was tijdens WOII verboden. Wij leggen daarom altijd kransen tijdens de Herdenking” vertelt Ron. “De vrijheid om de wereld te ontdekken, dat geven we met onze activiteiten door aan de jonge generatie.”

Dat je vrijheid ook geschreven kunt doorgeven, toont de bibliotheek vandaag. Voor het pand ligt een groot boek. “Vandaag schrijft iedereen hier een boodschap over de vrijheid in” vertelt Sarah, leesconsulent. “Volgende week leggen we die dan op de jeugdafdeling.”

Veteranen hebben de andere kant van vrijheid gezien. Door te speeddaten in de tent van het Veteraneninstituut hoor je in eigen woorden wat er gebeurt als vrijheid afwezig is. Dennis van der Kraats: “Veel mensen denken bij veteranen aan oude mannen, maar er zijn ook veel jonge veteranen. Wij willen met mensen in gesprek gaan. Over hoe we bijvoorbeeld onze vrijheid behouden.”

Vrijheid wordt ook over de grens doorgegeven. Dat laten onder anderen de dames van Stichting Kinderen van Spituk zien. “Door kinderen goed onderwijs te bieden, kunnen zij zorgen voor de vrijheid van de toekomst” vertelt Marianne Korvers-Christ. “Zij inspireren ons ook. Ze zijn misschien materialistisch gezien arm, maar geestelijk zijn ze heel rijk.”

Of het nu met een debat is, met muziek, in geschreven tekst of gesproken woord: vandaag is de vrijheid weer doorgegeven. Aan jongeren, ouderen, in Nederland en ver daarbuiten: die vlam zal nooit doven.

 

Dit verslag staat op de website van COS en in 1Limburg.