Schrijven voor Maastricht Bereikbaar

station-l-1187-2De naam zegt het al: Maastricht Bereikbaar helpt reizigers slimmer op weg. Samen met vele partners werken ze aan minder files. Samen met de Groene Loper en Planstudie Stad en Spoor zetten zij zich in voor een gezond woon-, werk- en leefklimaat in Zuid-Limburg. En daar mag ik voor schrijven! 

Een voorbeeld van een van de artikels:

Opening fietsenstalling station Maastricht

Sinds 1 januari 2018 is de nieuwe fietsenstalling bij het station in Maastricht geopend. U kunt er gemakkelijk, veilig en droog uw fiets stallen. We bezochten de fietsenstalling voor de eerste ervaringen van gebruikers.

Paul Geraerds woont in Maastricht en gaat met de trein naar Sittard om er te sporten. “Het is de eerste keer dat ik hier mijn fiets stal, maar ik vind het erg handig en snel. Het is echt vernieuwend en nu weet ik tenminste dat er toezicht is. Ik reis regelmatig met de trein, dus zal nog vaak gebruik maken van de stalling. Ook als ik wat langer mijn fiets wil laten staan.”

Klaar voor de drukte

Bij de ingang staat Unitleider Richard van Kan de eerste bezoekers te woord. “Het was de eerste week nog rustig. Als de scholen beginnen, mensen weer gaan werken en de studenten terugkomen, wordt het wel drukker.” Is Richard iets opgevallen in de afgelopen week? “Voor sommige mensen is het nog wat onwennig. We leggen ze dan rustig uit hoe het systeem werkt. Mensen schrikken soms van het idee dat ze een OV-chipkaart moeten aanschaffen indien ze die nog niet hebben. Als we ze dan vertellen dat ze hun fiets altijd voor de eerste 24 uur gratis kunnen stallen, zijn ze vaak overstag.” Het neerzetten van de fietsen behoeft soms ook wat toelichting. “Fietsen met een krat moeten bijvoorbeeld hoog worden gestald. Anders beschadig je je eigen fiets en die van anderen. Door alle fietsen goed neer te zetten benutten we de hele capaciteit van de stalling.”

Ruimte

In de fietsenstalling is in totaal plek voor circa 3.000 fietsen, waarvan 100 OV-fietsen en 80 ‘buitenmodel’ fietsen zoals tandems en (elektrische) bakfietsen. En 40 bromfietsen/scooters.

“Ik heb de hele verbouwing van het Stationsplein vanaf begin tot einde gevolgd”, zegt dhr. Van Straten. Nu komt hij een kijkje nemen bij het eindresultaat. “Ik vind het schitterend! Het is echt een aanwinst voor de stad. Als je nu over het plein loopt, krijg je het gevoel alsof je in Parijs bent, zo mooi.” Gaat hij zijn fiets hier straks zelf ook stallen? “Jazeker! Ik woon in Biesland en als ik naar Wyck ga, kom ik hier mijn fiets zetten. Dat is beter dan op de stoep.”

Tarief en betaling

De eerste 24 uur kunt u gratis uw fiets stallen, daarna is het dagtarief voor fietsers € 1,25 en een jaarabonnement € 75,-. Voor bromfietsen, scooters en buitenmodel fietsen is het dagtarief € 2,50 en een jaarabonnement € 150,-. U heeft een OV-chipkaart nodig om in te checken in de fietsenstalling om uw fiets te stallen en weer op te halen. U betaalt in de stalling met uw OV-chipkaart, een abonnement of pinpas. Contante betaling is niet mogelijk.

Vergeet niet in en uit te checken!

Roel van den Bosch is met zijn dochters Aletta en Birthe op weg naar Aken voor een dagje winkelen. De fietsen worden in de stalling gezet. “Ik ken dit systeem van andere plekken in Nederland”, vertelt hij. “Je moet er wel aan denken om in en uit te checken met je OV-chipkaart. Als je niet regelmatig met het openbaar vervoer reist, is dat niet zo vanzelfsprekend. Dat vind ik het enige nadeel. Verder is het hier lekker ruim.” Aletta is vooral blij met de bewaking: “Ik had mijn nieuwe fiets laatst achter het station gezet. Die is toen gestolen. Hier staat mijn fiets gelukkig veilig.”

Openingstijden:

·       De stalling is dagelijks geopend, ’s morgens vanaf een kwartier voor vertrek van de eerste trein tot ’s avonds/’s nachts een kwartier na aankomst van de laatste trein.

·       Let op: de openingstijden zijn gekoppeld aan de treintijden en kunnen dus verschillen per dag. Als de laatste trein vertraging heeft, is de stalling langer open.

Meer informatie

Kijk voor meer informatie en een filmpje over de werking van de stalling op www.jefietswilnooitmeeranders.nl/maastricht.

 

 

 

project

Project | Tapijn

Schrijven voor een project vind ik ge-wel-dig! Als voormalig projectmiepie ben ik erg fan van het concept ‘een-klus-met-een-kop-en-een-staart’. Hierover schrijven is voor mij helemaal het summum. Tapijn is zo’n topproject. 

Wat is Tapijn?

Eigenlijk moet je vragen: wie was Tapijn? Hij was een belangrijke ingenieur in het leger ten tijde van het Maastrichts Beleg (1579). Geen zorgen, ik moest dit ook opzoeken. Deze hoge pief heeft het in ieder geval goed gedaan, want Maastricht is niet meer belegd (belegen? belegerd?) en de Tapijnkazerne in Maastricht is naar hem vernoemd. Hoera voor Sebastiaan!

En toen?

De Tapijnkazerne is inmiddels niet meer in gebruik als defensiegebouw. Dus het stond jarenlang leeg. In plaats van alles met de grond gelijk te maken en er fantasieloze blokken nieuwbouw te zetten, heeft de gemeente besloten de meeste onderdelen van de Tapijnkazerne te behouden. Hoera voor Maastricht!

drankje in de mess

Nu zit de Universiteit Maastricht er. Hebben creatieve ondernemers het Werkgebouw als atelier tot hun beschikking. Kun je er schommelen, tuinieren en ook een hapje eten. Hoera voor mij!
Een gedeelte van het gebied wordt ondertussen flink verbouwd. Wat te doen met de openbare ruimte?

project-schrijver

Kijk, en hier komt Project Tapijn om de hoek kijken. Het idee? Laten we goed nadenken over welke bestemming die ruimte krijgt. Laten we mensen uit de stad betrekken. Laten we experimenteren, uitproberen en goed beslagen ten ijs komen. MaastrichtLAB begeleidt dit project en wie haakt aan als Tapijn-schrijver? Moi!

Wat doe je dan?

Van de verschillende brainstormsessies maak ik leesbare artikels voor diverse media en zorg ik voor de nodige projectverslaglegging. Er zijn inspiratietrips, waar ik over mag schrijven, zodat nog meer mensen geïnspireerd worden. En in maart worden de Tapijn-pitches gehouden: korte presentaties van mensen met ideeën voor Tapijn. Hier mag natuurlijk ook over geschreven worden.

Hou de website van MaastrichtLAB in de gaten voor de vorderingen van dit project!

Foto: Gerlach Delissen Photography

 

koen den os-003-

Webteksten | Nieuwe websites met webproof teksten

Wat is het verschil tussen een tekst op papier en een tekst op een scherm? En nu niet flauw doen. Beiden hebben letters op een (meestal) witte achtergrond. Klopt. Maar wist je dat het heel veel verschillend leest? En dat heeft gevolgen voor het schrijven. 

Maar wat dan?

Webteksten, oftewel teksten op een website, hebben doorgaans kortere zinnen. Ze zijn vaak in directe vorm geschreven (dat is dit dus niet!) en hebben minder werkwoorden zoals ik in deze zin heb kunnen gebruiken (niet-te-lezen!). Het werkwoord ‘kunnen’ zorgt ook voor wegglijdende ogen van het scherm.  Veel om rekening mee te houden!

Dus…HELP!

Nee, hoor. Dan vraag je toch gewoon Begin met A. Ik zet jouw papieren teksten om in leesbare schermteksten. Heb je nog geen letter in inkt c.q. op je laptop? Dan schrijf ik ze ook voor je. Nemen we meteen de SEO-stier bij de horens.

De wat?

SEO staat voor Search Engine Optimalisation. Oftewel: jouw teksten zo Google-vriendelijk mogelijk. Daar zijn allerlei handigheidjes voor. Ik help je graag op weg, maak jouw teksten SEO-proof en geef je tips hoe je in de toekomst SEO blijft. Zo wordt jouw website goed gevonden en blijven lezers lekker lang hangen.

Heb je een voorbeeld?

Ja, natuurlijk! Voor Marjo van de Berg schreef ik de webteksten. Zij maakte de eerste opzet, dus de inhoudelijk input was kant-en-klaar. Ik gooide er mijn schrijverssausje overheen en zorgde dat de letters op het scherm bleven plakken. Klaar die website! Neem eens een kijkje. Dan snap je precies wat ik (en vooral Marjo) bedoel(t).

Voor fotograaf Aron Nijs schreef ik ook de teksten voor bij zijn prachtige foto’s. Na een interview zette ik zijn boodschap om in een kloppend verhaal. De nieuwe website wordt op dit moment gemaakt en is binnenkort online!

En vooruit: nog eentje!

Voor Therapeutengroep Tara doorploegde ik al hun webteksten. Ze hadden al een mooie website en de teksten waren door de verschillende therapeuten geschreven. Ik maakte er een eenheid van. Kort en bondig, webproof en wervend tegelijk. Dat was de opdracht. Het mooie is dat de dames van Tara de teksten zelf op de website gaan zetten. Wat een toewijding! Dus de website is nog deels under construction (op dit moment tenminste, want ze gaan als een trein!).  Bewonder het allemaal hier.

Interview | Succesvol solliciteren als 60-plusser

solliciterenTijdens haar bezoek aan de UWV Inspiratiedag kreeg de 62-jarige Charlotte Hartmann een telefoontje. Het bedrijf waar ze eerder gesolliciteerd had, wilde graag dat zij de nieuwe collega werd. ‘Dat was een heel bijzonder moment. Ik was zo blij!’

Solliciteren: De zoveelste afwijzing

Charlotte werkte ruim 27 jaar als manager Marketing & Communicatie bij een groot bedrijf. ‘Door de jaren heen ben ik mij blijven ontwikkelen. Mijn vakgebied veranderde en ik ben meeveranderd, maar bij de laatste reorganisatie werd ik helaas ontslagen.’ Ze had ruim een jaar een WW-uitkering. ‘Tijdens het solliciteren merkte ik dat mijn leeftijd een rol speelde. Het lastigste vond ik om niet aan mezelf te gaan twijfelen na de zoveelste afwijzing. Ik ben een vakvrouw en niet minder dan een ander.’

Verrassend telefoontje

In juni 2017 bezocht ze de UWV Inspiratiedag. ‘Ik vond het programma gevarieerd en de workshops en presentaties inspirerend.’ Het was op die Inspiratiedag dat Charlotte het telefoontje kreeg van haar huidige werkgever. ‘Ik was dolblij dat ik de baan had gekregen, maar kon dat moment niet met iemand delen. Toen ben ik op de eerste de beste persoon met een UWV-badge afgestapt. Hij deelde mijn ‘kippenvel’moment. Samen hebben we gekeken welke fiscale regelingen er waren voor mijn nieuwe werkgever. Dit bedrijf heeft het toch maar aangedurfd om met een 60-plusser in zee te gaan!’

Dit portret schreef ik in opdracht van Werkblad Magazine.

UWC

UWC: de wereld komt samen op een school

Op het United World College (UWC) Maastricht in Amby zitten 900 leerlingen, in de leeftijd van 4-18 jaar, uit 104 verschillende landen. Een gedeelte woont op de campus, de anderen in Maastricht of daarbuiten. Hoe zit het met hun thuisgevoel? Een verhaal over wereldburgers, fietsen door de stad en 100 kopjes koffie.

Waar voelen wereldburgers zich thuis?

Syuen Chia (17) uit Maleisië woont op de campus. “Voordat ik naar Maastricht kwam, was ik nog nooit zo ver van huis geweest. Vroeger was voor mij het begrip ‘thuis’ iets fysieks, daar waar je woont. Toen op mijn veertiende mijn broer naar Los Angeles verhuisde, merkte ik dat mijn thuisgevoel meer met mensen te maken heeft.” De tiener deelt nu met drie anderen een kamer. “Het heeft even geduurd, maar nu voel ik me hier thuis.”

Henri Boistel de Belloy (17) komt uit Frankrijk. “Ik logeer door de week bij vrienden in Wyck, in het weekend ga ik naar mijn ouders in België. Thuis is daar waar ik me welkom voel. Dat is bij mijn familie, maar ook hier.” In zijn vrije tijd speelt Henri rugby in Maastricht. “Dan fiets ik door de stad. Dat is perfect in Nederland, je kunt overal met de fiets naartoe.” Syuen lacht. “Toen ik hier net woonde, kon ik nog niet fietsen. Waar ik vandaan kom, doen we namelijk alles met de auto. Nu kan ik fietsen en kom ik graag op evenementen voor jongeren, zoals DocFest, CrossCurrents en in de Muziekgieterij. Zo leer je de stad en de mensen goed kennen.”

Kennismaken met Maastricht

“Het valt mij op dat de leerlingen van de campus vaak door de dagstudenten de stad leren kennen”, vertelt directeur Lodewijk van Oord. “Ze hebben veel contact. Tijdens Thanksgiving worden Amerikaanse studenten uitgenodigd door Amerikaanse gezinnen die hier wonen. Zo hebben ze een beetje thuis ver weg.” Lodewijk is sinds juni 2017 directeur. Om zelf de stad te leren kennen, drinkt hij ‘100 kopjes koffie’. “We zijn in 2009 opgericht en waren ondanks de ambitie nog erg op onszelf gericht. Nu het wat stabieler wordt, willen we de deuren opengooien. Het is belangrijk dat we diep geworteld zijn in de stad.” Dus drinkt Lodewijk koffie met de burgemeester, gemeentelijke en provinciale ambtenaren, woningbouwvereniging, bedrijven en CNME, maar ook met ouders en studenten.

Jouw betekenis voor de wereld

Waarom kiezen leerlingen voor UWCM? Of zijn het de ouders die deze keuze maken? “Nee, voor de studenten die op de campus wonen zien we juist dat het vaak de kinderen zelf zijn die zich willen aanmelden. Ze zijn op zoek naar wereldwijs onderwijs. Naast een goed lesprogramma hebben wij veel maatschappelijke projecten. We bereiden de leerlingen niet voor op het leven, het leven begint hier” zegt Lodewijk. “Bij de keuze voor een vervolgopleiding vragen we niet welke baan ze later willen, maar wat ze later voor de samenleving willen betekenen? Die maatschappelijke betekenis is de filosofie achter UWC.”

Wereldwijd zijn er 17 UWC’s. Na aanmelding volgt een selectieprocedure en vervolgens wordt een leerling geplaatst. Dat kan overal ter wereld zijn. “Dan zijn het vervolgens soms de ouders die overtuigd moeten worden dat hun kind naar het buitenland vertrekt!” Bij de dagstudenten spelen de ouders vaak een grotere rol in het maken van de schoolkeuze. Het zijn merendeel expats die zich voor kortere of langere tijd in deze regio vestigen.

UWCUWC: De hele wereld in een klaslokaal

Een klas is op UWCM gevuld met verschillende nationaliteiten. Wat betekent dit voor de lesstof? “Dat werkt in alle vakken door. Neem geschiedenis. De meeste studenten hebben dit ook in hun thuisland op school gehad. Bij een onderwerp als bijvoorbeeld kolonialisme is het dan interessant om te vragen wat leerlingen uit bijvoorbeeld Frankrijk hierover geleerd hebben en leerlingen uit Burkina Faso. Door met elkaar in gesprek te gaan, krijg je levendige gesprekken en begrijpen ze elkaar en de huidige tijd beter. Vrede en duurzaamheid zijn dan ook belangrijke thema’s op onze school.”

Terug in Nederland

Lodewijk zelf heeft de helft van zijn leven in het buitenland gewoond. Hij woont nu op zijn 20e adres. “Voor mij is thuis een vaag begrip, ik doe daar niet zo moeilijk over. We hebben vaak in gemeubileerde huizen gewoond, dus dan heb je alleen je kleren en je boeken. Daar waar ik mijn dozen uitpak, daar is mijn thuis.” Dat is op dit moment Maastricht. “We zijn van plan om hier voor langere tijd te blijven. Ik vind het heerlijk om weer Nederlands om me heen te horen. En even op mijn fiets naar de boekhandel of een cafeetje: dat bevalt me goed.”

Portret | De burgemeester op bezoek bij…Bep Franssen

bezoekHet gebeurt Bep Franssen (83) niet elke dag: bezoek van de burgemeester. “Ik vond het best spannend, maar toen ze zei ‘laten we je en jij zeggen’ verdween die spanning meteen.” Bep sprak met de burgemeester over haar leven, het vrijwilligerswerk en een wel heel apart tuinhuisje. “Het bezoek aan mevrouw Franssen was hartverwarmend”, aldus Annemarie Penn-te Strake.

De woonkamer van Bep is bescheiden in formaat, maar ontzettend gezellig ingericht. “Ik kan heel slecht dingen wegdoen. Alles dat hier staat, heeft een verhaal. Toen de burgemeester kwam heb ik nog extra bloemen gehaald. Speciaal in de kleuren van Maastricht, rood en wit.” Bep haalde gebak en zette koffie. Ze kijkt met veel plezier terug op het bezoek. “Ik vind dat we een hele fijne burgemeester hebben.”

Tuinhuisje

Vanuit die woonkamer heeft Bep uitzicht op haar tuintje. “De burgemeester liep naar buiten en vroeg naar het huisje dat daar staat. Nu gebruik ik het voor opslag, mensen weten mij altijd te vinden als ze spulletjes weg doen, maar ook daar zit een heel verhaal achter.” Als Bep wil vertellen over het huisje, moet ze eerst iets kwijt over haar toilet. “Dat is heel erg klein. De woningbouwvereniging heeft de wc-pot scheef laten zetten, zodat er meer ruimte is. Maar mijn broers en zussen bleven maar klagen als ze bij mij naar het toilet moesten.” Op een dag stond Henny Huisman voor de deur. “Hij had een oplossing voor mijn kleine wc-tje. Met een takel is toen dat huisje in de tuin gezet.” Als klap op de vuurpijl had Henny de tweelingzus van Bep uit de Verenigde Staten laten overkomen. “Dat was een geweldige verrassing. De familie was weer even compleet.”

Een leven vol herinneringen

Bep groeide op in Blauwdorp, samen met acht zussen en twee broers. “In die tijd was de helft van de inwoners van Maastricht arm. We hadden het niet breed, maar we hebben het samen gered. Ik heb nog met mijn tweelingzus een tijdje in Arnhem gewoond. Daar heb ik de mooiste herinneringen.” Tijdens de Tweede Wereldoorlog verhuizen de twee zusjes weer terug naar Maastricht. Burgemeester Penn-te Strake: “Als je zo lang in Maastricht woont, dan heb je veel zien veranderen. Ik vind het mooi om te horen hoe mevrouw Franssen vol zit met verhalen over de stad. We hadden tijd te kort.” Bep vertelt graag: “Ja, als je bij mij op bezoek komt, kun je maar beter je pyjama meebrengen.”

Van Blauwdorp naar Sint Maartenspoort

Inmiddels woont Bep al 35 jaar in Sint Maartenspoort. “Toen ik hier net kwam wonen, was ik een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik vond de straat niet zo gezellig, dus ben begonnen met een bloempot en een stoeltje voor de deur. Door steeds praatjes met mensen te maken, ontstond er meer contact en gezelligheid. Nu trekken de mensen me zowat naar binnen als ik langsloop” lacht Bep. Inmiddels ziet de Van den Berghstraat er gezellig uit. “We hebben ook samen boomspiegels aangelegd. Ik hoor regelmatig dat mensen omfietsen om door onze straat te rijden. En er komen ook weleens toeristen foto’s maken.”

Thuis in de buurt

Door alle verhalen van Bep klinkt haar betrokkenheid bij de buurt. “Ik ben meer dan 30 jaar bij de KBO (Koninklijke Bond van Ouderen) en heb zo’n 25 jaar bij het Buurtplatform gezeten.” Burgemeester Penn-te Strake bewondert de inzet van Bep voor de buurt en de ouderen. “Bep liet mij nog een tas met glazen kerstbollen zien. Alle buurtbewoners hadden hier een briefje met een boodschap in gestopt. Deze hangen ze in december in een gezamenlijke kerstboom. We haalden er een briefje uit en hier stond ‘saamhorigheid’ op. Een passender woord voor Bep konden we niet treffen. Die saamhorigheid begint heel dichtbij, in je eigen buurt. Door te weten wat er in je eigen omgeving speelt, kom je dichter bij elkaar. Dat vind ik ook belangrijk voor Maastricht.”

Dit artikel staat ook op Thuis in Maastricht.

burendag

Reportage | Burendag op het Oranjeplein

Burendag in je eigen buurt, wat wil je nog meer? Zaterdagmiddag. De zon schijnt en op het grasveld aan het Oranjeplein komen buren uit Wyckerpoort, Wittevrouwenveld en Scharn bij elkaar. Hun buurten waren jarenlang door de A2 van elkaar gescheiden. Buren die elkaar dankzij de Groene Loper weer ontmoeten. En samen – op Burendag – eten, drinken, lachen én bewegen.

Helpende handen tijdens burendag

“We zijn voor de zomervakantie begonnen met de voorbereidingen”, vertelt Bernadette de Boer uit Wyckerpoort. “Met zo’n vijf mensen uit de verschillende buurten hebben we anderen uit de wijk gevraagd of ze iets wilden doen tijdens Burendag. Een workshop geven of hapjes maken. En vandaag komen omwonenden ook spontaan langs en brengen bijvoorbeeld een schaal druiven.” Ondertussen worden er flessen water aangesleept voor het zetten van koffie. “De stroom krijgen we via het aggregaat van de aannemer, daar zijn we heel blij mee. Maar we hebben geen waterpunt” lacht Zus Dassen uit Scharn, medeorganisator.

De koffie is gesponsord door Blanche Dael, de bekertjes door het Oranje Fonds. “Het grote schaakspel dat hier straks in het park komt te staan, wordt ook door het Oranje Fonds gesponsord.” De Stichting Stadspark Maastricht Oost is eveneens vertegenwoordigd. Op een grote poster staan de plannen voor de inrichting van het park. Zus: “We vragen mensen vandaag om een kleine donatie voor de Burendag. Als er geld over is, gaat het naar de Stichting. Zo komt het toch het park ten goede.”

Van straat naar buurt

Bernadette en Zus hadden vroeger weleens een straatfeest, maar nog nooit organiseerden ze iets voor de buurten tezamen. “Toen de A2 er was, stak je toch niet zo snel over”, zegt Zus. “En er is nu veel meer rust,” vult Bernadette aan. “Als je hier wandelt, zeggen mensen elkaar weer gedag en maken een praatje.” Op het grasveld worden ondertussen doeken neergelegd. De workshop yoga begint. Op een grote banner ontstaat een kunstwerk: kinderen tekenen en verven onder begeleiding van Marijk Greweldinger van het Brede Spoor. “Het eindresultaat wordt straks opgehangen in de nieuwe Albert Heijn”, vertelt Zus. Er klinkt alvast muziek voor de workshop salsadansen.

Via de buren

Kim Steeghs zag bij de buren de poster hangen en besloot langs te komen. “Het is hartstikke gezellig! Ik vond het ook leuk om de vorderingen aan de Groene Loper te volgen. We werden goed op de hoogte gehouden. Het park gaat zeker iets voor de buurt betekenen. Dat zie je op zo’n dag als vandaag al.” In de verte begint ondertussen de kinderyoga. Sportdocent Angelique Rogers is klaar met haar yogales. “Een van mijn overburen zit in de organisatie en vroeg of ik een workshop kon geven. Dat wilde ik wel!” Zelf heeft Angelique weinig overlast gehad van de werkzaamheden. “Ik fiets veel en het was soms even zoeken naar een oversteekplaats. Ach, je past je gewoon aan. Nu is het een stuk rustiger op de weg. Dat is fijn. En ik vind het allemaal heel snel gegaan.”

Dit artikel is ook te lezen op de website van Mijn Groene Loper.

Fotografie: Fred Berghmans.

borstkanker

Interview | Verwenavond met een serieus tintje

Borstkanker is een heftig thema. De organisatie van de Borstkankeravond in het MUMU+ maakt er wel een bijzonder event van. Komende vrijdag loopt Ine Deckers bijvoorbeeld trots over de catwalk. Niet bij een gewone modeshow, maar tijdens de borstkankeravond van het Maastricht UMC+. “Als je hoort dat je borstkanker hebt, zakt de grond onder je voeten vandaan. Het is een zware periode. Maar tijdens deze avond wil ik laten zien: hier ben ik!”

Eerder succes

“In 2014 organiseerden we voor de laatste keer een modeshow met modellen die met borstkanker te maken hadden gehad”, vertelt Suzanne Dinjens-Hupkens, een van de organisatoren. “Dat was een enorm succes. Er waren zo’n 250 mensen!” Ook toen liep Ine mee. “Dat was voor mij echt een overwinning. Ik vertrouwde door mijn ziekte mijn lichaam niet meer. Je wordt elke dag wakker met de littekens, letterlijk en figuurlijk. Toen ik applaus kreeg tijdens de modeshow, was dat geweldig.”

Voeding

Oktober is borstkankermaand. Daarom willen de twee arts-onderzoekers, Marissa Vane en Briete Goorts, een vergelijkbare avond organiseren als aftrap van deze maand. Marissa: “We zijn een academisch ziekenhuis met een speciale focus op een gezonde leefstijl. Naast de modeshow willen we dus ook informatie over dit thema bieden. We zien dat het onderwerp voeding tegenwoordig heel erg speelt. Vrouwen hebben veel vragen. Daarom zijn er lezingen over hoe gezonde voeding ook lekker en leuk kan zijn. Maar je kunt ook proeven, want er zijn gezonde hapjes van FoodforCare.

borstkankerHelpende handen

“De vorige keer waren er zoveel mensen, dat we nu een grotere locatie nodig hebben”, zegt Briete. “Het MECC stelt hun restaurant MECC@Tabble kosteloos ter beschikking. Mensen reageren allemaal zo enthousiast. Standhouders werken belangeloos mee, winkels bieden gratis spullen aan voor de goodiebag. Zonder sponsors en vrijwilligers konden we deze avond niet gratis aanbieden.”

Heidi Klum

In voorbereiding naar de avond oefenen de 15 modellen regelmatig onder leiding van Astrid Boetskens van Calbasa “Dan wordt er ook flink gekakeld, het is heel gezellig”, lacht Ine. “Ik vind het zo fijn dat we allemaal geen professionele modellen zijn. Het is geen glamour, maar wel stijlvol.” Over een catwalk lopen voor meer dan 250 mensen. Is Ine niet zenuwachtig vooraf? “Oh jawel, we zijn allemaal nerveus. Maar ja, Heidi Klum is ook weleens gevallen. En je ziet de mensen niet echt goed zitten, dat scheelt.”

Binnen en buiten

Voor Ine is de avond als thuiskomen. “Dat enthousiasme van iedereen is als een warme deken. En we zijn met dezelfde groep vrouwen als drie jaar geleden. Dat geeft een positief gevoel.” Met de modeshow wil Ine iets doen voor de vrouwen die nu middenin hun traject zitten. “Als je het nieuws krijgt dat je borstkanker hebt, denk je dat je de enige bent. Ik wil laten zien dat het leven weer verder gaat.” Briete reageert: “Ik vind het zo mooi om te zien dat de vrouwen al tijdens het oefenen echt stralen. We willen tijdens de borstkankeravond laten zien dat het zowel om de binnen- als de buitenkant gaat. Het is meer dan alleen een modeshow, maar die mooie buitenkant hoort er net zo goed bij.”

Dit artikel verscheen eerder op Thuis in Maastricht.

fietsexpeditie

Reportage | Geleen goes Rotterdam: op fietsexpeditie langs rafelige randjes 

Alweer vroeg op? Deze keer voor de Fietsexpeditie van GeleenLAB. Bestemming: Rotterdam. Gelukkig gingen de eerste 180 kilometer per bus. 

In de mistige vroegte verzamelt een groep Geleense ondernemers, gemeenteambtenaren en stadsmakers zich voor een bijzondere reis naar Rotterdam. Een stad waar buiten de lijntjes wordt gekleurd. Waar maffe ideeën de ruimte krijgen. Oftewel: dé plek om inspiratie op te doen en mee terug te nemen naar Geleen.

Van onaantrekkelijk naar origineel

Pop-up Queen Caroline de Jager leidt de groep langs verschillende tijdelijke en minder tijdelijke initiatieven. “We gaan zien hoe stadsgedeeltes die eerst onaantrekkelijk en rauw waren nu een originele en creatieve invulling hebben gekregen. We gaan naar gebieden die officieel niet tot het kernwinkelgebied behoren, maar waar pop up stores succesvol zijn en voor leven zorgen. En we gaan verschillende bruggen over waarmee letterlijk verbinding wordt gelegd met gedeeltes die vroeger minder in trek waren.”

fietsexpeditieVan oud naar nieuw

Naast het vroegere Perron 0 is nu een modern station herrezen. Aan de Delftsestraat is een poppodium ontstaan, een HipHopHuis en een stadstuin. “De projectontwikkelaar ging failliet en acht kleine bedrijven hebben het nu succesvol gemaakt. Jonge, creatieve Rotterdammers willen hier zijn. Want hier krijg je de ruimte en mag je lawaai maken. Dat rauwe randje maakt het juist aantrekkelijk. Ga je het styleren en netjes maken, dan trekt het huidige publiek weer weg. Dat moet je niet willen.” Het oude politiebureau geeft vandaag jeugddelinquenten met Heilige Boontjes Koffie een nieuwe kans.

Hoe begin je een winkel?

In Rotterdam wordt duidelijk dat een winkel beginnen op verschillende manieren kan. “Joline Jolink is de eerste ontwerpster die in 2005 een online winkel is begonnen vanuit haar atelier in Amsterdam. Ze zag dat ze veel klanten had uit Rotterdam. In 2010 wilde ze daarom hier een fysieke winkel beginnen, maar een lening was destijds onmogelijk. Het pandje aan de Nieuwe Binnenweg kwam tijdelijk vrij. Ze startte er 30 dagen een pop up shop. Dit liep zo goed, dat ze wilde blijven én huurgarantie kreeg.”

fietsexpeditie

Enkele deuren verderop wordt er gestopt voor de lunchpauze bij Green Delight Restaurant. Nog een voorbeeld van een alternatieve manier voor het opstarten van een zaak. Eigenaresse Emily Wong vertelt: “Ik zag een pandje aan de Coolsingel leeg staan en wilde graag een eigen restaurant beginnen. We hadden 2000 euro budget en zijn klein begonnen: kookten alles thuis en brachten het naar de zaak. Door te sparen en een beetje financiële hulp van onze familie zijn we steeds verder gegroeid en vervolgens verhuisd. We zitten hier nu zeven maanden, maar willen volgend jaar zomer een twee locatie openen.”

Samen kom je verder

Op meerdere plekken wordt duidelijk dat de kracht in samenwerking zit. De Fenix Food Factory is bijvoorbeeld een coöperatie. Bezoekers lopen met een plankje langs de verschillende ondernemers om hun eten te verzamelen. Bij Groos is alles van Rotterdamse makelij: van designers en kunst tot bierbrouwers en boeken over de stad. fietsexpeditieOndanks dat het geen winkelgebied is, wordt de buurt er wel interessant door. De dure huurwoningen boven Groos maken de lage huur van de plint mogelijk. Ten slotte is KEET Rotterdam een goed voorbeeld van het bundelen van krachten. Eigenaresse Claire Warneke: “Wij verhuren plankjes (€80,- per maand) of tafels in onze winkel aan kleine ondernemers. Zij betalen daarnaast een vast percentage per verkocht product. We hebben een enorm bereik, omdat we samenwerken. Iedere ondernemer heeft zijn eigen netwerk. Samen hebben we meer dan 300.000 volgers op Instagram.”

Pizza bij BIRD in de tuin

Als afsluiter trekken de expeditieleden via de luchtsingel naar station Hofplein. “Dit was vroeger een onbegaanbaar gebied”, vertelt Caroline. Inmiddels is BIRD een succesvol concept onder de Hofbogen. Eigenaresse Nina Hooimeijer: “We kwamen hier in een gebied dat nog niet af was, de ramen zaten dichtgespijkerd. Het was crisis dus we zijn begonnen met een klein budget, maar hebben nooit geld geleend. We zijn een poppodium georiënteerd op zwarte muziek, dat is uniek in Rotterdam. Ondertussen zijn we gegroeid en hebben we ook een pizzarestaurant en een tuin. De volgende stap is het dak op of misschien wel BIRD aan de Beach.” Met een drankje en een pizza komt er een einde aan de expeditie in Rotterdam.

Mijn reportages voor GeleenLAB staan ook te lezen op hun Facebook-pagina.

GeluidsMUUR

Reportage | (tijdelijke) buren van de Groene Loper

Vroeg opstaan is niet mijn favoriete bezigheid, maar voor deze tijdelijke buren van de Groene Loper maakte ik met alle liefde een uitzondering. Tijdens kunstenfestival Musica Sacra was de Groene Loper onderdeel van het bewegingstheaterstuk GeluidsMUUR van theatermaker Dönci Bánki. Bij zonsopgang en zonsondergang kreeg het festivalthema ‘In het begin’ een bijzondere betekenis. “In plaats van muren te bouwen tussen mensen, zoals tegenwoordig steeds meer gebeurt, is hier juist een ‘muur’ weggehaald. Zo kan een begin worden gemaakt aan nieuwe herinneringen.”

Verb(l)ind

Het idee van de voorstelling ontstond mede door het festivalthema. “Ik dacht aan hoe vluchtelingen grenzen oversteken. Zij komen hier met hun bagage en beginnen met het maken van nieuwe herinneringen. Verschillende werelden komen samen.” Dönci wil met zijn voorstelling laten zien hoe mooi die eerste ontmoeting tussen verschillende mensen kan zijn. “Monique van den Abbeel, een van de spelers, is blind. Zij leeft in een haast andere wereld dan haar tegenspeler Fabio Keerssemeeckers, die niet blind is. Toch maken zij een verbinding en bewegen samen”, vertelt Dönci. Monique vult aan: “In onze bewegingen en aanrakingen zit het zoeken naar elkaar, het verkennen en de ontmoeting. Dat is soms als kinderlijk spel, dan weer met kracht en geluid. En je moet ook ruimte maken voor elkaar.”

Desolaat

De locatie van de voorstelling, midden op de Groene Loper, kwam later. “In gesprek met Musica Sacra kwamen we op deze plaats uit. De afgelopen tijd ben ik hier vaak geweest. Deze plek veranderde constant en heeft me geïnspireerd. We wisten natuurlijk vooraf niet hoe het hier tijdens Musica Sacra uit zou zien.” Aan het begin van de voorstelling klinkt het oude geluid van voorbijrazende auto’s. Dan is er stilte en lopen Monique en Fabio over de nog aan te leggen Groene Loper. De aarde schuurt onder hun voeten, een oud hectometerpaaltje staat als stille getuigen langs de kant. “Het heeft iets speciaals om hier te spelen”, zegt Fabio. “Het is nu nog desolaat en lijkt soms wel een slagveld. De plek waar twee verloren zielen elkaar vinden.”

Aanpoten

De twee spelers lopen soms samen, soms apart. Ze nemen bewegingen van elkaar over. Spelen tikkertje en vechten. Ze willen contact met de ander. De Groene Loper lijkt de derde speler in de voorstelling te worden. Een waar je rekening mee moet houden. “De grond is sompig, dus het is voor ons flink aanpoten. Het vergt een soort dubbele concentratie. Op elkaar, maar ook op je omgeving”, aldus Fabio. “Ja, het is niet altijd heel stabiel. Ik maak draaiende bewegingen en dat is soms lastig” vertelt Monique. “Daarbij komt dat het in de open ruimte is. Dus als het bijvoorbeeld waait, is het voor mij lastiger om de geluiden van Fabio te horen.”

Grenzeloze herinneringen

De Groene Loper is niet alleen decor en medespeler, maar past ook perfect bij het thema. Dönci: “In het begin was hier een snelweg. Er was een grens, een geluidsmuur die wijken verdeelde en tussen mensen in stond. Toen kwam de Groene Loper. Die maakt weer verbinding tussen bewoners, een grens is verdwenen. Het park biedt straks ruimte voor ontmoeting en verbinding. De herinnering aan die A2 vervaagt, er worden hier nieuwe herinneringen gemaakt.” En de bezoekers van de voorstelling hebben er ook een herinnering bij: GeluidsMUUR.

Dit artikel schreef ik voor Mijn Groene Loper.