Nieuws

nieuwsNieuws! Extra, extra! Lees hier over mijn recente werkzaamheden. Mijn laatst geschreven interview, artikel of andere schrijfsels. Niet alles dat ik schrijf, kan of mag ik publiceren. Denk bijvoorbeeld aan interne beleidsstukken. Maar dat doe ik dus ook 😉

Hou je meer van overzichtelijke lijstjes? Ik ook! Kijk dan in mijn Portfolio. Daar staan mijn werkzaamheden en opdrachtgevers keurig op een rijtje.

Begin met A voor jou

Wil je weten wat ik voor jou kan betekenen? Neem dan contact met mijtoday-i-m-sharing-8-free-arrow-graphics-i-hope-you-enjoy-them-and-RLB77D-clipart op. Of ben je op zoek naar het artikel dat ik voor of over jou heb geschreven? Gebruik dan de handige zoekfunctie. Sta je er niet tussen? Stuur me dan snel een berichtje!

IMG_1751

De burgemeester, de modejournalist en Alice in Wonderland

Voor Thuis in Maastricht spreek ik de meest interessante mensen, kom ik op ongewone plekken en zie ik bijzondere dingen. De buurtbewoner die met een gezamenlijke tuin de veiligheid in haar wijk wil vergroten. De ontdekkingstocht door een nieuw stukje Maastricht. En het gesprek tussen burgemeester en bekende Maastrichtse.

Een export Sjeng in gesprek met een import Sjeng

Ze houden allebei van mode, muziek en Maastricht. De een heeft wild haar en draagt het daarom altijd vast. Voor de ander is de föhn haar beste vriend. Tijdens het zevende Stadsgesprek van Debatcentrum Sphinx ging afgelopen zondag de burgemeester van Maastricht in gesprek met de Bekende Maastrichtse, Cécile Narinx.

100% Sjeng?

Geboren in Maastricht verhuisde de journaliste, ex-hoofdredactrice van Harper’s Bazaar en kersverse stijlredacteur van De Volkskrant richting Utrecht. Vanuit het Brabantse kwam burgemeester Annemarie Penn-Te Strak en voormalige Officier van Justitie via Noorbeek 26 jaar geleden in Maastricht wonen. “Ik ben een export Sjeng, jij een import Sjeng”, stelt Cécile. “Hoe was je ontvangst in Maastricht?” Van een gesloten gemeenschap waar een buitenstaander niet gemakkelijk tussenkomt heeft de burgemeester nooit iets gemerkt. “In tegendeel: ik vind de mensen hier juist heel gastvrij en open.” Is ze inmiddels 100% Sjeng? “Ik heb me wel eens laten vertellen dat je als vrouw sowieso geen Sjeng kunt worden.” Uit het publiek wordt nog de term Jeannetjegeopperd. “Ik voel me wel een echte Maastrichtenaar, maar dat vind ik van iemand die uit China hier komt studeren ook.”

De ambtsketting – een mannending

“Drie jaar geleden trad je als burgemeester aan. Zelf heb ik nieuwe schoenen gekocht toen ik een nieuwe baan kreeg. Heb jij dat ook gedaan?” vraagt Cécile. “Ja, ik wilde een nieuwe jurk, made in Maastricht natuurlijk. Het werd een gebreide. Mijn installatie was in juli, het was ontzettend warm. Dat was dus niet zo handig”, lacht Annemarie. Houdt ze bij het dragen van de ambtsketting eigenlijk rekening met haar kledingkeuze? “Ja, het moet niet te druk worden. Dus ik trek meestal een jurk aan met een eenvoudige snit. Het is nogal een opgave om de ketting te dragen. Het is echt een mannending. Als je een dikke buik hebt, hangt ie precies goed. Maar bij vrouwen hangt het precies voor je borsten, dus daar kijken mensen dan al gauw naar.”

Een stad in tweeën

Wat voor een stad trof ze destijds aan? “Er waren heel wat sneeën. Fysiek was dat natuurlijk de A2. Ik vind het ontroerend mooi hoe de tunnel ervoor heeft gezorgd dat Oost-Maastricht nu beter verbonden is met de rest van de stad.” Maar ook het verschil tussen arm en rijk en jong en oud vielen haar op. “Die tweedelingen zijn nog steeds te groot. Ik ben superblij met de studenten in onze stad, maar ik woon in het centrum en zie ook dat al die fietsen en de geluidsoverlast niet fijn zijn voor de ouderen die rust zoeken.” Maar Annemarie is positief: “We moeten meer met elkaar om de tafel gaan zitten. Heb de moed om met iemand anders in gesprek te gaan, want alles is op te lossen.”

Mind the gap

In de profielschets voor de burgemeester van Maastricht stond bovenaan ‘bruggen bouwen’. “Als Officier van Justitie werd je geroemd om je progressieve houding en je rol als bemiddelaar. Heb je dat nog steeds?” De burgemeester knikt. “Ik zie geen heil in ruzie. Dat is ook het verschil tussen politiek en bestuur. Bij politiek is toch sprake van verschillende partijen en daardoor regelmatig verdeling. Niets ten nadelen van de politiek, maar besturen gaat uiteindelijk om de gemeenschap. Dat zoeken naar harmonie is mijn basis, dat zit in me en daar voel ik me fijn bij.” Annemarie had geen politieke ervaring. “Ik vond het stoer van het gemeentebestuur dat ze dit geen bezwaar vonden. In het begin heb ik hier wel als een Alice in Wonderland rondgelopen. Mijn grootste verwondering waren de tegenstellingen van de politieke partijen, maar ook de rituelen van de Raadsvergadering. Daar heb ik echt aan moeten wennen.”

Brug naar Den Haag

“In het najaar van 2017 schreef je in een open brief in de Volkskrant: ‘Kabinet, ik bied u Zuid-Limburg’. Vind je dat de Randstad ons niet serieus neemt?” “De Randstad kentons niet. Daarom heb ik die brief geschreven. Ik wilde aan minister Ollongren van Binnenlandse Zaken laten zien hoe groot haar binnenland was. Limburg grenst voor 4,5 km aan Nederland en ruim 200 km aan het buitenland. De Euregio kan als motor voor de rest van het land dienen als we deze potentie goed benutten.” Heeft het geholpen? “Ik heb goede hoop. We zijn in gesprek, er is meer begrip voor grensgemeentes en er komt een congres. Den Haag heeft een ander Zuid-Limburg gezien. Die brug is alvast geslagen!”

Slevouwe

Terug naar de bruggen van Maastricht. Als de burgemeester de stad als persoon zou moeten omschrijven, wie zou dat dan zijn? “Een wijze vrouw.” En is die vrouw er? “Nee, dat is de verzameling van alle mensen in Maastricht.” Cécile dacht zelf nog even aan Slevrouwe. “Zij is geen Maastrichtse”, reageert Annemarie. “En al helemaal geen Sjeng.” Cecile: “Maar wel altijd goed gekleed.” Hoe hoopt ze dat de mensen later aan haar terugdenken als ze ooit met pensioen gaat? “Als een fijne burgemeester die hard werkte en bijgedragen heeft aan het verbinden en verstevigen van de stad.” En waar komt ooit het Annemarie Penn-Te Strake-pleintje te liggen? “Bij ‘t Slevrouweplein natuurlijk!”

Schrijven over Talent

Talent-passie-222x111Na twee gesprekken met Zorgbureau Talent-voorman Marc Huijnen kwam de vraag: zou jij een boek willen schrijven? Niet vaak vraagt iemand je voor iets waar je al jaren van droomt. Iets waar de achtjarige-jij een huppeltje van maakt. Iets waar je volmondig ja op zegt. En daarna toch wat nachtjes van wakker ligt. Kan ik dat wel? Hoe hou ik overzicht? 

Maar we zijn vliegend van start gegaan. Er lag een mooie basis. Wat behouden we hiervan? Welke darlings gaan we killen? En wat voegen we toe? Er kwam een planning, structuur, indelingen en brainstorm-sessies. De vakantie werd tot leestijd omgedoopt.

Tijdens een van de eerste pagina’s kwam de realisatie. Ik zei het hardop: ‘Ik ben een boek aan het schrijven’. Kleine realisatie, grote betekenis.

Wordt vervolgd! Kijk ondertussen eens op hun website.

Schrijf-je-loopbaan1_0-2

Schrijven voor je droombaan

Voor Werkblad Magazine interview ik mensen die bezig zijn met werk vinden. Of hier over schrijven, zoals in het geval van Marianne Panneman. Zij gelooft in het schrijven je loopbaan. Ik geloof in het schrijven als droombaan. Het werd een boeiend gesprek.

Marianne Panneman is loopbaancoach. Ze is enthousiast over schrijven als manier om jezelf te leren kennen. Daarom schreef ze het boek Schrijf je Loopbaan: schrijf jezelf naar meer plezier en voldoening in werk en leven. ‘ Door je gedachten op te schrijven gaan ze van je hoofd naar papier en worden ze concreet.’ Marianne deelt 5 tips uit haar boek:

Tip 1: Waar word jij blij van?

‘Ga bij het vinden van werk uit van wat jij wilt. Stel jezelf de vraag: waar word ik blij van? Door alleen maar te kijken naar vacatures, maak je je eigen wensen minder belangrijk. Stel jezelf eerst de vraag: wat vind ik belangrijk in mijn leven? Schrijf dit voor jezelf op. Je hoeft helemaal niet goed te kunnen schrijven. Let niet op taalfouten. En je hoeft ook geen uren te schrijven. Tien minuten is meer dan genoeg voor een eerste keer. Daarna kun je kijken of je dit wilt uitbouwen.’

Tip 2: Waar ben je goed in?

‘Stel jezelf dan de vraag: wat heb ik te bieden, waar ben ik goed in? Als je dit moeilijk vindt, vraag het dan aan mensen uit je omgeving. Waar vinden ze dat jij goed in bent? Wellicht noemen ze wel dingen waar je zelf nog niet aan dacht.’

Tip 3: Durf te dromen

‘Schrijf nu je interesses en dromen op. Dat mag van alles zijn. Vind je het leuk om met mensen te werken? Of wil je juist graag iets met dieren of machines? Wat zou je gaan doen als je de staatsloterij wint? Zo kun je langzaam bij het werk komen dat je graag wilt doen.’

Tip 4: Stel doelen

‘Doelen stellen is best lastig. Maar welk resultaat laat zien dat jij je droom hebt bereikt? Als je voor jezelf wilt beginnen, is dat misschien de inschrijving bij de Kamer van Koophandel of een gesprek met een zelfstandigheidsadviseur. Bij een opleiding is dat je eerste les. Je doel krijgt op die manier handen en voeten. En jij kunt op weg!’

Tip 5: Zet de eerste stap

‘Door te schrijven zet je je gedachten in beweging. Nu is het tijd voor de eerste stap. Wat ga je als eerste doen om bij jouw doel te komen? Dat kan iets heel kleins zijn. Een telefoontje met iemand die het werk doet dat jij interessant vindt. Een brochure bestellen van een opleiding die je wilt gaan volgen. En kijk: dit is jouw route naar werk.’

34453831_10215567997010359_1793122672549298176_n-2

Platenzaken in Maastricht: een wereld op zich

De opdracht: maak een artikel over platenzaken in Maastricht. Toegevoegde opdracht van mezelf: probeer dit nou eens te doen ZONDER dat je weer iets koopt. Missie geslaagd. Maar ik ga wel nog eens terug. Want man, wat zijn dat snoepjeswinkels!

Plaatjes draaien

Ouderwets plaatjes draaien is al enkele jaren helemaal terug van weggeweest. Ook in Maastricht is de platenspeler inmiddels van zolder gehaald of een nieuwe versie aangeschaft. Hoe zit het met de platenzaken in onze stad? We spraken twee eigenaren. Achter de winkels met rijen LP’s gaat namelijk een hele wereld schuil.

Platenoase

Aan de Boschstraat ligt Plata Morgana. Een oase van pannenkoekplantjes, een onderuit-zak-bank en natuurlijk langspeelplaten. Eigenaar Ben Gillissen zet een cappuccino voor een van zijn klanten, die ondertussen in de platenbakken neust. “We richten ons voornamelijk op elektronische muziek, maar we doen meer. Tijdens de in-store-sessies treden dj’s op en zijn ze via de livestream op onze Facebook-pagina te volgen. We verkopen sinds kort ook plantjes van Wonderwoud, serveren koffie en verkopen herenkleding.”

Rauwe randjes in Maastricht

Ben is al vanaf 2002 bezig met elektronische muziek, ging naar feestjes, organiseerde raves. Een platenzaak specifiek voor dit genre was er nog niet in Maastricht. Inmiddels is hij een echte kenner en sinds eind 2016 eigenaar van de platenzaak in het Sphinx-kwartier. Achter hem staat een groep toegewijde vrienden. “Zonder hen had ik dit niet kunnen doen. We richten ons qua muziek op een niche, daarom doen we er nog van alles naast. Zo zorgen we voor ontmoeting en verbinden we mensen met elkaar. Er zijn al verschillende samenwerkingen ontstaan. Dat sociaal-maatschappelijke aspect vind ik ook erg belangrijk.” Is Plata Morgana een plek voor subculturen? “Ja, absoluut. Dat miste ik nog hier en je ziet dat deze groep mensen steeds groter wordt. Maastricht is een mooie stad met genoeg potentiele rauwe randjes. Mensen die bij ons komen zoeken een beetje die sfeer.”

Versie 2De grote (en kleine) namen

Aan de andere ‘minder rafelige’ kant van de Maas, in de Rechtstraat, zit platenzaak Kinsum van Dave Reumers. Aan de wand hangen platen van AC/DC, Johnny Cash en Kiss. “Zelf hou ik vooral van metal en hardcore, maar als ik dat alleen zou verkopen, red ik het niet. Platen van grote namen zoals Bowie, Marley en de Stones gaan erg goed. Daardoor kan ik ook die minder bekende bands blijven aanbieden.” De diversiteit in muziek ziet Dave terug in zijn publiek. “Hier komen mensen die hun oude platen van vroeger ooit hebben weggedaan en ze nu weer willen gaan luisteren. Maar ook jonge meiden van 12, 13 jaar die Nirvana op vinyl willen hebben. Van elektronische muziek weet ik niets af. Die mensen verwijs ik altijd naar Plata Morgana.”

Een oudere dame komt binnen met plastic tassen vol met platen. Zappa, The Shadows, Fleetwood Mac. Vijf jaar geleden is haar man overleden en nu is de tijd aangebroken om zijn collectie weg te doen. Dit is bij Dave in goede handen: een gevarieerde verzameling die hij graag overneemt. Naast tweedehands platen verkoopt hij ook nieuw vinyl, cd’s en singles.

Voorbij de hype

De revival van platen komt volgens Dave door onze hang naar nostalgie. Of het nu om oud speelgoed gaat, auto’s of vinyl. “En mensen zijn verzamelaars. Downloads kun je niet echt verzamelen, LP’s wel. Vroeger had je wel acht platenzaken in Maastricht. Die tijd is voorbij, maar ik ben blij dat het nu weer meer leeft bij mensen.” Voor Dave zelf is het echter geen hype. Hij struinde al als achtjarige platenzaken af. In 2014 waagde hij dan eindelijk de sprong in het diepe en begon een eigen zaak. “Dit is voor mij een droom die uitkomt. Ik ben begonnen met vier bakken met LP’s. De dag voordat we open gingen kreeg ik nog een geweldige partij aangeboden. In perfecte staat en veel waard. Zo hebben we een goede start gehad. Door de jaren heen heb ik wel een oog en oor gekregen voor de waarde van platen. Ik ben blij met de stap die ik gezet heb. Wat mij betreft blijf ik dit tot mijn tachtigste doen!”

foto-5-768x432

Boekenkerk Dominicanen krijgt kraaiennest

Schrijven over mijn favoriete boekhandel. Dat is toch wel een cadeau voor deze boekenwurm.

Nieuwe vloer

Er is de afgelopen maand flink geklust bij Boekhandel Dominicanen. In de linkerbeuk van de boekenkerk komt namelijk een nieuwe vloer. De authentieke elementen worden niet aangetast. “We koesteren juist onze prachtige gewelven en pilaren dus die zetten we zo nog eens extra in de kijker”, zegt Ton Harmes, trotse directeur van ‘de mooiste boekenzaak van de wereld’ (aldus o.a. The Guardian in 2008).  

Ingewijd

Via de ‘luie’ trap komen bezoekers vanaf aanstaande dinsdag 3 juli op de nieuwe muziekvloer. “In 2015 las ik dat Paul Smeets uit Heerlen stopte met de verkoop van CD’s en LP’s. Ik ben met hem in gesprek gegaan en we hebben toen niet alleen zijn collectie overgenomen, maar ook de kennis en passie die hij heeft over met name klassieke muziek. Als boekhandel hebben we veel expertise in huis. Als we een collectie overnemen, willen we ook de mensen hebben die er alles over weten. Twee medewerkers zijn daarom nu helemaal ingewijd in de muziekcollectie. En we hadden extra ruimte nodig. Die hebben we op deze manier gecreëerd.”

Preekstoel

De nieuwe vloer heeft ook een gedeelte dat uitsteekt. Een soort kansel. “We hebben het bewust geen preekstoel genoemd, maar kraaiennest. Het midden heet immers het schip van de kerk, vanwege de vorm van het dak. Juist die twist van een kraaiennest in een kerk vonden we erg leuk.” Vooral de fotograferende toeristen zullen blij zijn met dit plekje en het prachtige uitzicht. “Ja, ik zag regelmatig mensen met uitgestrekte armen proberen om een foto te maken. Zij kunnen nu gemakkelijker het perfecte plaatje schieten.”

Hemels

Hoe verklaart Ton het bezoek van met name zoveel Aziatische toeristen? “Het artikel van de Guardian is destijds in het Chinees en Japans vertaald als ‘hemelse boekhandel’. In die landen is het gebruikelijk dat je een dergelijke plek bezoekt. Als een soort pelgrimage. Ze begroeten de kerk ook als ze binnen komen. Tegelijkertijd is het een prettige plek. Ik hoor wel eens van mensen dat ze geregeld langs komen. Niet om iets te kopen, maar gewoon om hier eventjes te zijn.”

Thomas van dichtbij

De nieuwe vloer zorgt voor nieuwe inzichten. “Hij zit precies tussen de hoogte van de twee andere verdiepingen aan de overkant. Hierdoor kijk je weer op een hele andere manier naar het gebouw. Maar je kunt zo ook de wandschildering van Thomas van Aquino beter zien. En met de verlichting zetten we de gewelven nog eens extra in de spotlight.” In tegenstelling tot de boekenflat is de nieuwe vloer grijs van kleur. “We wilden niet nog een eyecatcher. Daarom hebben we gekozen voor een kleur die past bij de pilaren en daardoor minder opvalt. De kracht van deze Gotische kerk zit ‘m in het licht en de ruimte. Die ruimtelijke werking willen we behouden, zonder de mens uit het oog te verliezen.”

Geschenk

Als je de mooiste boekenzaak bent ter wereld, kan het niet nóg beter worden. “Nou, we doen ons uiterste best om de mooiste te blijven en denken constant na over verbeteringen. Kunst zet je tot nadenken. Dat willen wij ook blijven doen. Met de boeken, maar ook zeker met het gebouw. Dat is immers een geschenk van meer dan 700 jaar oud.”

publieksverslag-2016-Fiom-2

Teksten voor Fiom

Tweeënhalf jaar geleden nam ik afscheid van Fiom – specialist bij ongewenste zwangerschap en afstammingsvragen. Na acht jaar was het goed geweest. Tijd voor iets nieuws, namelijk alle tijd voor Begin met A.

Nu mag ik als tekstschrijver aan de slag voor Fiom. Het voelt bekend en toch anders. Goed anders. Mijn achtergrondkennis is mooi meegenomen,  de afstand is groot genoeg om in interviews op de juiste momenten door te vragen.

Binnenkort worden enkele artikels gepubliceerd. Webteksten zijn geredigeerd en komen online. Heerlijk om weer samen te werken met oud-collega’s!

kl4184-2

Het thuisgevoel van een piraat

Samen met fotograaf Alx Marks ga ik op zoek naar bijzondere woonplekken in Maastricht. Langs de rafelige randjes, in onopvallende oorden en op spannende spots. Zij het plaatje, ik het praatje. Een mooie samenwerking en hopelijk ooit een tentoonstelling met bijbehorend boek!

In ’t Bassin ligt een piratenboot. Tussen de sjieke plezierboten wappert de piratenvlag van Tim Hoefnagels (25). “Deze tjalk zit al jaren in de familie. Mijn moeder zei altijd tegen mij en mijn broer: ‘jullie zijn mijn piraten’. Voor mij betekent hier wonen een groot vrijheidsgevoel.”

De Onderneming

Normaal ligt hij met zijn tjalk ‘De Onderneming’ in de Zuid-Willemsvaart, maar die is nu tijdelijk afgesloten. Tim: “Daar heb je water en elektriciteit aan boord. Dat is hier niet.” Voorlopig ligt hij dus in het centrum van Maastricht. “Dat is prima, want op het schip heb ik toch het gevoel dat ik op vakantie ben. Ik heb altijd mijn eigen plekje bij me. Touwen los en je bent weg, met al je hebben en houden. Dat is een beetje dat gipsy gevoel.”

Van Groningen naar Maastricht

Tim kent de geschiedenis van de familieboot uit zijn hoofd. “Het is een Friese tjalk uit 1904. De Brons motor stamt nog uit 1917. Die heeft mijn familie er eind jaren ’70 ingelegd. Daarvoor werd er vooral mee gezeild of werd ze gesleept. Mijn vader en mij oom kregen de Brons in 1991 aan de gang.” De tjalk is terug te vinden op de websitevan de Landelijke Vereniging tot Behoud van het Historisch Bedrijfsvaartuig. Het schip voer als beurtschip over de Zuiderzee van Assen naar Amsterdam en Rotterdam. Er werd voornamelijk turf vervoerd en op de terugweg kalk, ijzer, mest en andere producten uit de grote westelijke havens. “Mijn oom zag de Onderneming destijds liggen en was meteen verliefd. Mijn tante Vero heeft haar in 1979 van Groningen naar Maastricht gevaren met een oud opduwertje. In Maastricht heeft ze een ligplaats aan Jaagpad Oost geregeld, bij de toenmalige riviermeester die bij de sluis in Bosscherveld woonde.” De tocht naar Maastricht verliep niet geheel vlekkeloos. “Ze kwamen onderweg een groot schip tegen in een kanaal, waardoor ze werd vast gezogen. Je ziet de deuken nog zitten. Maar ja, zo heeft iedereen spannende verhalen. En allemaal vinden ze hun verhaal het stoerst”, lacht Tim.

Familieboot

De tjalk bleef in de familie. “Mijn vader heeft er ook op gevaren. Ik en mijn broertje zijn hier verwekt en geboren. Toen wij begonnen te lopen, vonden mijn ouders het tijd om te verhuizen. Zij wonen nu in Sint Pieter.” Tim verhuisde op zijn twintigste terug naar ‘De Onderneming’ en ging ermee naar Tilburg voor zijn studie mediavormgeving. Sinds enkele jaren is hij weer terug in Maastricht. “Je moet een bepaalde mate van wooncomfort opzij zetten, maar die wil ik wel weer terugbrengen.”

kl4140-2Geen haast

Het onderhoud aan een boot houdt nooit op. Naast zijn werk als koerier voor HelloFresh is Tim dan ook flink aan het klussen. “Er bestaat een oud gezegde binnen de vaarwereld. Ik weet niet of ik die wel moet zeggen. ‘Op twee dingen kom je nooit klaar: op een oude vrouw en een oude boot.’ We hebben haar een tijdje verhuurd aan studenten. Zij hebben de boot niet onderhouden en dat merk je meteen.” In de nabije toekomst wil Tim een Airbnb op de tjalk beginnen. “Dat lijkt me een leuke ervaring voor mensen. Ze kunnen dan slapen in de slaapkamer van de schipper. De laadruimte is het woongedeelte en ik kan eventueel in het ‘vooronder’. De plek waar de maat vroeger sliep.”

Ankers los

Ooit hoopt Tim ‘De Onderneming’ zeilklaar te maken. “Het lijkt mij heel mooi om naar Frankrijk te varen, door kleine kanaaltjes”, droomt hij hardop. Alles kost tijd, maar daarin vindt Tim juist de rust: “Je moet geen haast hebben als je met haar vaart.” Het lijkt bijna een levensles.

Kijk voor meer foto’s van Alx Marks op de website van Thuis in Maastricht.

nb-3546

Eethuis Farèn: veel meer dan lekker eten

Op de plek waar de Groene Loper de Frankenstraat ontmoet gebeurt iets bijzonders. Bij het eethuis van Farèn Sallak krijgen bezoekers niet alleen heerlijke salades, een gezonde lunch of een kopje koffie. “Ik wil een bijdrage leveren aan de gezondheid van mensen én aan hun geluksgevoel.”

Dit artikel schreef ik voor Mijn Groene Loper. De foto is van Fred Berghmans.

Stralen

16 jaar lang was Farèn maatschappelijk werkster, ze volgde de sportacademie in Tilburg en werkte met vluchtelingen. Nu heeft ze haar eigen eethuis. Waarom deze carrièreswitch? “In de praktijk heb ik gezien dat voeding de brandstof is van zowel ons lichaam als van onze geest. Mijn visie is dat je door voeding, maar ook door beweging en ontmoeting gezond kunt leven.” Als maatschappelijk werkster luisterde ze naar de problemen van mensen. “Mijn mogelijkheden waren toen beperkt tot de spreekkamer. Hier ben ik gastvrouw en help ik vanuit de positieve kant. Ik kan mensen laten stralen door mijn eten, al is het maar voor vijf minuten. Of als ik zie dat ze een praatje maken met iemand van een andere tafel of lekker lachen: dan ben ik blij.”

Verlengde van thuis

Het werken met en voor mensen is de rode draad in haar leven. Als klein kind nam Farèn het al op voor gepeste klasgenoten. De stap naar een eigen eethuis is dus eigenlijk heel logisch, achteraf bezien. In de zomer van 2017 begon ze in Wyck, maar al gauw was deze ruimte te klein. Wycker Soep Sap Salade verhuisde naar Frankenstraat 200 en werd omgedoopt tot Farèn. “Die stap was best spannend, er waren ook mensen in mijn omgeving die me dit hebben afgeraden. Maar ik zie de potentie van deze omgeving. Als je nu al ziet hoe mooi het is geworden. Deze wijk biedt mij enorm veel diversiteit. Ik zie vooral de overeenkomsten tussen mensen, van de verschillende culturen kan ik leren. En eten is een brug.” Farèn werkt elke dag van ’s ochtends tot ’s avonds laat, zeven dagen in de week. “Maar ik geloof hierin. En dit voelt als een verlengde van mijn huis. Wat wil je nog meer?”

Voor Farèn naar de Groene Loper

Monique en Peter zijn fans van Farèn van het eerste uur. “Toen ze nog in Wyck zat, was dat voor mij een cadeautje. Nooit meer zelf koken!” lacht Monique. Vanwege de gezondheid van haar zoon was ze jarenlang op zoek naar het juiste dieet. “Ik kwam erachter dat vers eten, bereid zonder pakjes, het beste is. En zo werkt Farèn ook.” De verhuizing naar de Frankenstraat vormt voor Monique geen belemmering: “Nee, hoor, ik heb mijn route gevonden.” Ook Peter gaat graag een blokje om voor de nieuwe locatie. “Vanuit Wyck steek je zo over bij het station.” Hij kwam dankzij zijn buurvrouw bij Farèn terecht. “Ik vind het een prachtige keuze die ze gemaakt heeft om te verhuizen. In Wyck had ze geen terras, hier wel. En het eten met speciale kruiden en de manier waarop zij haar gasten ontvangt, dat maakt de zaak.”

Farense tomatensoep

Op de kaart staan sapjes, soepen en salades. Maar ook gefermenteerde groente en chutneys. Gedroogde limoen, rozenwater, saffraan en komijn komen vaak terug in haar gerechten. Farèn groeide op in Iran. Door haar moeder werd ze de weggestuurd als ze wilde helpen met koken. “Zij vond dat ik moest studeren. Van mijn oma leerde ik de fijne kneepjes van de Perzische keuken. Oma kookte heel zorgvuldig. Het moest gezond zijn, van eerlijke producten, lekker en er mooi uit zien.” Zo werden de recepten van generatie op generatie doorgegeven, steeds met een eigen toevoeging. “Laatst zei iemand: ‘dit is helemaal geen Iraanse tomatensoep’. Dan zeg ik: ‘klopt, dat is Farense tomatensoep!’”

 

theater

Het mooiste uitzicht van Maastricht

De komende weken loop ik op wolken, op rozen, nee op pluche. De rode vloerbekleding van Theater aan het Vrijthof om precies te zijn. Een interim-klus bij de afdeling Marketing&PR. O wat ben ik blij!

Werkzaamheden

Naast genieten van het mooiste uitzicht van Maastricht, bedenk ik acties voor de voorstellingen, schrijf ik persberichten en corrigeer ik, samen met mijn collega’s natuurlijk, de brochure van het komende seizoen. Geweldig om zo mijn achtergrond (cultuurwetenschappen) en mijn passie (schrijven) te combineren!

Mijn freelancewerk gaat gewoon door dus er is genoeg te doen!

Verslag van een bezoek aan Spoorzone Tilburg

spoorzoneOp vrijdag 19 januari gingen negen leden van de Denktank Tapijn op inspiratiereis. De bestemming: De Spoorzone in Tilburg. Het resultaat: enthousiasme, ideeën en genoeg om over na te denken. De volgende brainstormsessie wordt dubbel zo interessant! En ik mag er over schrijven!

Het medicijn tegen braindrain

“Het was een enerverende dag, bomvol met sprekers en bezoekjes aan de verschillende onderdelen van De Spoorzone”, vertelt Carola Janssen, kernpartner van Maastricht-LAB. “Met name het verhaal van wethouder Berend de Vries vond ik heel verhelderend.” De gebouwen van de Spoorzone stonden eerst op de lijst om gesloopt te worden. Tegelijkertijd had Tilburg, net als Maastricht, last van een braindrain: studenten die na hun studie weer vertrekken. Hoe behouden we deze knappe koppen in onze stad en zorgen we dat ze lang blijven? Dat was de vraag die wethouder de Vries zichzelf gesteld heeft. Het antwoord: door de stad aantrekkelijk te maken voor starters en jonge gezinnen.

Tilburg en Maastricht

“Het viel mij op hoe de situatie in Tilburg lijkt op die in Maastricht”, zegt Sven Cimmermans, kernpartner van Maastricht-LAB. “Ook hier is een stevige universiteit. Hun gebouwen zitten weliswaar midden in de stad, maar ogen soms nog wat gesloten voor de rest van de stad. Daarnaast willen ook wij de leefbaarheid van Maastricht verbeteren en onze studenten behouden na hun afstuderen. ”

Succesvolle mix

Terug naar Tilburg. Er werd niet gesloopt in De Spoorzone, de meeste gebouwen werden behouden en er kwam een mix van wonen, werken, studeren en horeca. Carola: “Er is duidelijk ingezet op het creëren van een aangename sfeer. Er zijn co-workingspaces, oude treinwagons zijn koffietentjes geworden, er is een indoorskatehal. De universiteit, hogeschool, gemeente en de Persgroep gaan samenwerken in Mindlabs.” Sven vult aan: “Zo zien mensen waar de onderzoekers daadwerkelijk mee bezig zijn. Ze worden echt een deel van de stad en de bewoners.” In Mindlabs komen ook kleine winkels, een kapper, fitnessruimte. Er is een broedplaats in gebouw 88, waar zowel starters zitten, als de gemeente zelf. Sven: “Die samenwerking tussen universiteit, de gemeente en een partner als de Persgroep is heel succesvol. Door bewust voor de juiste partijen te kiezen, bereik je het meest. Je hebt sterke trekkers nodig, dat is essentieel.”

Behoud versus nieuw

Geluncht werd er in Restaurant De Houtloods. Architect Thomas Bedaux heeft veel houten onderdelen zichtbaar in het gebouw bewaard. “Zo zie je dat het behouden van een pand met de authentieke elementen een ontzettende meerwaarde heeft”, zegt Carola. “En de lunch was overigens subliem!” Stedenbouwkundige Riet Bakker was betrokken bij het ontwerp van De Spoorzone. Sven: “Je kunt je niet meer voorstellen dat dit jarenlang onontgonnen gebied was en de gebouwen zolang leeg stonden. Terwijl de ligging perfect is: pal naast het centrum.”

Wonen

Bij De Spoorzone is dus bewust gekozen om de functie wonen te integreren. Carola reageert enthousiast: “Ja, en dat werkt perfect! Er zijn zowel sociale huurappartementen als vrije sector. Hierdoor wonen er nu alle lagen van de bevolking, er is een goede mix van doelgroepen. De appartementen waren trouwens meteen verkocht of verhuurd.” Wat nemen jullie verder mee naar de volgende brainstormsessie over Tapijn? Beiden: “Dat het behouden van gebouwen heel goed kan uitpakken!”

Dit artikel is ook te lezen op de website van MaastrichtLAB.