Nieuws

nieuwsNieuws! Extra, extra! Lees hier over mijn recente werkzaamheden. Mijn laatst geschreven interview, artikel of andere schrijfsels. Niet alles dat ik schrijf, kan of mag ik publiceren. Denk bijvoorbeeld aan interne beleidsstukken. Maar dat doe ik dus ook 😉

Hou je meer van overzichtelijke lijstjes? Ik ook! Kijk dan in mijn Portfolio. Daar staan mijn werkzaamheden en opdrachtgevers keurig op een rijtje.

Begin met A voor jou

Wil je weten wat ik voor jou kan betekenen? Neem dan contact met mijtoday-i-m-sharing-8-free-arrow-graphics-i-hope-you-enjoy-them-and-RLB77D-clipart op. Of ben je op zoek naar het artikel dat ik voor of over jou heb geschreven? Gebruik dan de handige zoekfunctie. Sta je er niet tussen? Stuur me dan snel een berichtje!

Webredactie voor de gemeente Maastricht

Gemeente Maastricht logo webredacteurDe komende maanden ben ik te vinden bij de webredactie van de Gemeente Maastricht. Als webredacteur houd ik mij bezig met de website, nieuwsbrieven en social media. Een gevarieerde interim-klus binnen een professioneel team. En dat in mijn eigen stad! Ik kan mijn geluk niet op.

Tussendoor

Tussendoor schrijf ik gewoon verder voor mijn vaste opdrachtgevers zoals Mijn Groene Loper, Werkblad Magazine en Thuis in Maastricht. Vervelen hoef ik me nooit.

D7z73rTW4AEolhN

Het boek is af!

Het liefst zou ik met mijn shirt over mijn hoofd door de straat rennen. Het boek is af! We werkten er een jaar aan, Marc Huijnen van Talent en ik. En nu ligt het daar. Het voelt soms nog wat onwerkelijk, maar wat ben ik trots!

Samen

Elke maandag kwamen we samen. Stelde ik vragen, vertelde hij over hun manier van werken (oplossingsgericht), waarom je elk succes moet vieren (volgens zijn Plan de C(h)campagne) en wat essentieel is binnen hulpverlening (gastvrijheid). Na een ochtend luisteren en doorvragen begon voor mij het schrijven. Wat weer leidde tot nieuwe vragen. Langzaam ontvouwde zich het verhaal van Talent. De ongeschreven regels werden aan het papier toevertrouwd. Wat iedereen als vanzelfsprekend vindt, werd nu eens vastgelegd. Voor altijd, voor later, voor iedereen.

 

 

EAOJ3svXoAEHDhY

Voor de bewoners

Een woningcorporatie bestaat niet zonder haar bewoners. Dus die moet je koesteren. Daar luister je naar. Die laat je aan het woord. Verschillende corporaties doen dit met bewonersbladen. 

Verhalen ophalen

Op pad gaan naar deze mensen en hun verhalen ophalen vind ik altijd erg bijzonder. Ik treed binnen in hun wereld. In hun huurwoning waar zij vaak al jarenlang wonen. Met alle herinneringen om hen heen. Kopjes koffie worden gedronken, ervaringen worden verteld. Hun verhaal op papier zetten is het mooiste dat er is.

Een voorbeeld van een bewonersblad waar ik aan mee heb gewerkt is Welkom Thuis van Servatius. Of het digitale blad Ronduit van Woonpunt.

 

 

D_savRRW4AA8TSE

Een (niet zo’n saai) jaarverslag

Voor bedrijven en organisaties is het soms een uitdaging om een pakkend en interessant jaarverslag te schrijven. Om te voorkomen dat de lezer niet verdrinkt in een ingewikkeld voorwoord van de directeur, cijfers en staafdiagrammen van de accountant of targets en doelstellingen die gehaald zijn (haal je even adem?), kun je ook een originele keuze maken.

  • Door samenwerkingspartners aan het woord te laten
  • Door gebruikers te interviewen
  • Met impressies laten zien wat je doet (inclusief pakkende quotes natuurlijk)

Kortom: door boeiende teksten te gebruiken. En daar komt Begin met A om de hoek kijken!

De afgelopen jaren heb ik voor verschillende organisaties meegewerkt aan hun jaarverslag. Ik vind het heerlijk om me de bedrijfscultuur eigen te maken, me te verdiepen in het verhaal en mensen hierover te interviewen.

Zo springt jouw jaarverslag straks van het scherm af (en wellicht ook van het papier). Een jaarverslag waarvan mensen zeggen: “Kijk, heb je dit al gelezen?”

Een voorbeeld waar ik ontzettend trots op ben, is het jaarverslag van CNME.

PHOTO-2018-12-19-12-42-32

Afscheid van een laborant

Een van mijn eerste opdrachten (terug in 2015…) was schrijven voor MaastrichtLAB. Een platform dat excentrieke pioniers wilde koppelen aan zakelijke vastgoedhandelaren. Via de gemeentelijke wegen die soms zo ondoorgrondelijk lijken hielpen zij creatievelingen in Maastricht aan een locatie. Nu mocht ik een van de partner interviewen. Over haar afscheid. Met toch een beetje pijn in mijn hart.

Afscheid van een echte Maastricht-laborant

Na vier jaar komt er voor Carola Janssen een einde aan Maastricht-LAB. Ze zag Caracola landen in Wittevrouwenveld, Temporama uitrollen in de Grote Staat en vele stadsmakers aanschuiven bij de lunch. We gingen voor de laatste keer in gesprek met dé voorvechter van rafelige randjes en misschien wel het enfant terrible van Maastricht-LAB.

De ondernemer

Vanaf juni 2014 was Carola onderdeel van het team van Maastricht-LAB als externe kernpartner. Al jaren bekend met creatieve concepten, duurzaam development en commercieel management was ze een perfecte aanvulling op de gemeentelijke kant van het LAB. “Ondernemers en overheid denken echt anders. Het is altijd belangrijk om feeling te houden met de buitenwereld. We kunnen niet zonder beleidsmakers en Maastricht-LAB heeft goed samengewerkt met externen.”

De enthousiasteling

Als het beste voorbeeld van wat Maastricht-LAB bereikt heeft, noemt Carola meteen Temporama. “Een rijke pandbaas en een creatieve ondernemer hebben elkaar gevonden en zo een platform gegeven aan 52 merken. Dat was echt het summum!” Ook Caracola komt ter sprake. “Dit waren vier krakers vanuit het Landbouwbelang die op zoek gingen naar een eigen ruimte. Wij hebben de Theresiaschool voorgesteld en een omzet gerelateerd huurtraject mogelijk gemaakt.” Caracola laat wat Carola betreft wel zien dat je dergelijke initiatieven altijd moet blijven helpen bij het ondernemerschap.

De kwartiermaker

De laatste periode bij Maastricht-LAB heeft Carola zich ingezet voor het Broedplaatsenbeleid. “We hebben een nul- en eindmeting gedaan. Het aantal broedplaatsen groeit. Ik mis alleen de studenten en de echte ambachten. De nadruk ligt nu op de economische component. Wat dat betreft verkeerd Maastricht nog altijd in een identiteitscrisis: sjiek en sjoenis nog altijd het devies en de rafelige randjes worden opgepoetst. Terwijl die nou net het spannendst zijn. Zoiets moet je niet naar de buitenwijken willen verplaatsen, want deze mensen en functies willen en mogen juist gezien worden.”

De aanwezige

Na een eerste fase waarin Maastricht-LAB intern gericht was, volgden twee fasen waarin de Maastricht-LAB-ers ‘de boer op gingen’. “Toen waren we echt geland in Maastricht. Als je dan de telefoon oppakte, wisten mensen wie je was. Nu komt er weer een periode aan waarin de blik meer naar binnen is gericht. Ik hoop dat ze daarna weer naar buiten gaan en nadrukkelijk aanwezig zijn in de stad.” Over de Week van Nieuw Maastricht: “Dat mag wat mij betreft weer terugkomen. Een moment voor debat, maar ook om lintjes door te knippen. Waarbij ruimte is voor experiment, de mens en de stad.”

De verbinder

Terugkijkend herkent Carola zichzelf in de vier pijlers van Maastricht-LAB. “Vooral in het verbinden”, lacht ze. “Ik heb veel mensen leren kennen en er vrienden aan over gehouden. We hebben geëxperimenteerd, geprogrammeerd en veel geleerd.” Over dat laatste zegt Carola: “Dat zou ik Maastricht-LAB willen meegeven: blijf de nieuwe generatie meenemen in het ontwikkelen van de stad. Daar doen we het namelijk voor.”

IMG_1751

De burgemeester, de modejournalist en Alice in Wonderland

Voor Thuis in Maastricht spreek ik de meest interessante mensen, kom ik op ongewone plekken en zie ik bijzondere dingen. De buurtbewoner die met een gezamenlijke tuin de veiligheid in haar wijk wil vergroten. De ontdekkingstocht door een nieuw stukje Maastricht. En het gesprek tussen burgemeester en bekende Maastrichtse.

Een export Sjeng in gesprek met een import Sjeng

Ze houden allebei van mode, muziek en Maastricht. De een heeft wild haar en draagt het daarom altijd vast. Voor de ander is de föhn haar beste vriend. Tijdens het zevende Stadsgesprek van Debatcentrum Sphinx ging afgelopen zondag de burgemeester van Maastricht in gesprek met de Bekende Maastrichtse, Cécile Narinx.

100% Sjeng?

Geboren in Maastricht verhuisde de journaliste, ex-hoofdredactrice van Harper’s Bazaar en kersverse stijlredacteur van De Volkskrant richting Utrecht. Vanuit het Brabantse kwam burgemeester Annemarie Penn-Te Strak en voormalige Officier van Justitie via Noorbeek 26 jaar geleden in Maastricht wonen. “Ik ben een export Sjeng, jij een import Sjeng”, stelt Cécile. “Hoe was je ontvangst in Maastricht?” Van een gesloten gemeenschap waar een buitenstaander niet gemakkelijk tussenkomt heeft de burgemeester nooit iets gemerkt. “In tegendeel: ik vind de mensen hier juist heel gastvrij en open.” Is ze inmiddels 100% Sjeng? “Ik heb me wel eens laten vertellen dat je als vrouw sowieso geen Sjeng kunt worden.” Uit het publiek wordt nog de term Jeannetjegeopperd. “Ik voel me wel een echte Maastrichtenaar, maar dat vind ik van iemand die uit China hier komt studeren ook.”

De ambtsketting – een mannending

“Drie jaar geleden trad je als burgemeester aan. Zelf heb ik nieuwe schoenen gekocht toen ik een nieuwe baan kreeg. Heb jij dat ook gedaan?” vraagt Cécile. “Ja, ik wilde een nieuwe jurk, made in Maastricht natuurlijk. Het werd een gebreide. Mijn installatie was in juli, het was ontzettend warm. Dat was dus niet zo handig”, lacht Annemarie. Houdt ze bij het dragen van de ambtsketting eigenlijk rekening met haar kledingkeuze? “Ja, het moet niet te druk worden. Dus ik trek meestal een jurk aan met een eenvoudige snit. Het is nogal een opgave om de ketting te dragen. Het is echt een mannending. Als je een dikke buik hebt, hangt ie precies goed. Maar bij vrouwen hangt het precies voor je borsten, dus daar kijken mensen dan al gauw naar.”

Een stad in tweeën

Wat voor een stad trof ze destijds aan? “Er waren heel wat sneeën. Fysiek was dat natuurlijk de A2. Ik vind het ontroerend mooi hoe de tunnel ervoor heeft gezorgd dat Oost-Maastricht nu beter verbonden is met de rest van de stad.” Maar ook het verschil tussen arm en rijk en jong en oud vielen haar op. “Die tweedelingen zijn nog steeds te groot. Ik ben superblij met de studenten in onze stad, maar ik woon in het centrum en zie ook dat al die fietsen en de geluidsoverlast niet fijn zijn voor de ouderen die rust zoeken.” Maar Annemarie is positief: “We moeten meer met elkaar om de tafel gaan zitten. Heb de moed om met iemand anders in gesprek te gaan, want alles is op te lossen.”

Mind the gap

In de profielschets voor de burgemeester van Maastricht stond bovenaan ‘bruggen bouwen’. “Als Officier van Justitie werd je geroemd om je progressieve houding en je rol als bemiddelaar. Heb je dat nog steeds?” De burgemeester knikt. “Ik zie geen heil in ruzie. Dat is ook het verschil tussen politiek en bestuur. Bij politiek is toch sprake van verschillende partijen en daardoor regelmatig verdeling. Niets ten nadelen van de politiek, maar besturen gaat uiteindelijk om de gemeenschap. Dat zoeken naar harmonie is mijn basis, dat zit in me en daar voel ik me fijn bij.” Annemarie had geen politieke ervaring. “Ik vond het stoer van het gemeentebestuur dat ze dit geen bezwaar vonden. In het begin heb ik hier wel als een Alice in Wonderland rondgelopen. Mijn grootste verwondering waren de tegenstellingen van de politieke partijen, maar ook de rituelen van de Raadsvergadering. Daar heb ik echt aan moeten wennen.”

Brug naar Den Haag

“In het najaar van 2017 schreef je in een open brief in de Volkskrant: ‘Kabinet, ik bied u Zuid-Limburg’. Vind je dat de Randstad ons niet serieus neemt?” “De Randstad kentons niet. Daarom heb ik die brief geschreven. Ik wilde aan minister Ollongren van Binnenlandse Zaken laten zien hoe groot haar binnenland was. Limburg grenst voor 4,5 km aan Nederland en ruim 200 km aan het buitenland. De Euregio kan als motor voor de rest van het land dienen als we deze potentie goed benutten.” Heeft het geholpen? “Ik heb goede hoop. We zijn in gesprek, er is meer begrip voor grensgemeentes en er komt een congres. Den Haag heeft een ander Zuid-Limburg gezien. Die brug is alvast geslagen!”

Slevouwe

Terug naar de bruggen van Maastricht. Als de burgemeester de stad als persoon zou moeten omschrijven, wie zou dat dan zijn? “Een wijze vrouw.” En is die vrouw er? “Nee, dat is de verzameling van alle mensen in Maastricht.” Cécile dacht zelf nog even aan Slevrouwe. “Zij is geen Maastrichtse”, reageert Annemarie. “En al helemaal geen Sjeng.” Cecile: “Maar wel altijd goed gekleed.” Hoe hoopt ze dat de mensen later aan haar terugdenken als ze ooit met pensioen gaat? “Als een fijne burgemeester die hard werkte en bijgedragen heeft aan het verbinden en verstevigen van de stad.” En waar komt ooit het Annemarie Penn-Te Strake-pleintje te liggen? “Bij ‘t Slevrouweplein natuurlijk!”

Schrijven over Talent

Talent-passie-222x111Na twee gesprekken met Zorgbureau Talent-voorman Marc Huijnen kwam de vraag: zou jij een boek willen schrijven? Niet vaak vraagt iemand je voor iets waar je al jaren van droomt. Iets waar de achtjarige-jij een huppeltje van maakt. Iets waar je volmondig ja op zegt. En daarna toch wat nachtjes van wakker ligt. Kan ik dat wel? Hoe hou ik overzicht? 

Maar we zijn vliegend van start gegaan. Er lag een mooie basis. Wat behouden we hiervan? Welke darlings gaan we killen? En wat voegen we toe? Er kwam een planning, structuur, indelingen en brainstorm-sessies. De vakantie werd tot leestijd omgedoopt.

Tijdens een van de eerste pagina’s kwam de realisatie. Ik zei het hardop: ‘Ik ben een boek aan het schrijven’. Kleine realisatie, grote betekenis.

Wordt vervolgd! Kijk ondertussen eens op hun website.

Schrijf-je-loopbaan1_0-2

Schrijven voor je droombaan

Voor Werkblad Magazine interview ik mensen die bezig zijn met werk vinden. Of hier over schrijven, zoals in het geval van Marianne Panneman. Zij gelooft in het schrijven je loopbaan. Ik geloof in het schrijven als droombaan. Het werd een boeiend gesprek.

Marianne Panneman is loopbaancoach. Ze is enthousiast over schrijven als manier om jezelf te leren kennen. Daarom schreef ze het boek Schrijf je Loopbaan: schrijf jezelf naar meer plezier en voldoening in werk en leven. ‘ Door je gedachten op te schrijven gaan ze van je hoofd naar papier en worden ze concreet.’ Marianne deelt 5 tips uit haar boek:

Tip 1: Waar word jij blij van?

‘Ga bij het vinden van werk uit van wat jij wilt. Stel jezelf de vraag: waar word ik blij van? Door alleen maar te kijken naar vacatures, maak je je eigen wensen minder belangrijk. Stel jezelf eerst de vraag: wat vind ik belangrijk in mijn leven? Schrijf dit voor jezelf op. Je hoeft helemaal niet goed te kunnen schrijven. Let niet op taalfouten. En je hoeft ook geen uren te schrijven. Tien minuten is meer dan genoeg voor een eerste keer. Daarna kun je kijken of je dit wilt uitbouwen.’

Tip 2: Waar ben je goed in?

‘Stel jezelf dan de vraag: wat heb ik te bieden, waar ben ik goed in? Als je dit moeilijk vindt, vraag het dan aan mensen uit je omgeving. Waar vinden ze dat jij goed in bent? Wellicht noemen ze wel dingen waar je zelf nog niet aan dacht.’

Tip 3: Durf te dromen

‘Schrijf nu je interesses en dromen op. Dat mag van alles zijn. Vind je het leuk om met mensen te werken? Of wil je juist graag iets met dieren of machines? Wat zou je gaan doen als je de staatsloterij wint? Zo kun je langzaam bij het werk komen dat je graag wilt doen.’

Tip 4: Stel doelen

‘Doelen stellen is best lastig. Maar welk resultaat laat zien dat jij je droom hebt bereikt? Als je voor jezelf wilt beginnen, is dat misschien de inschrijving bij de Kamer van Koophandel of een gesprek met een zelfstandigheidsadviseur. Bij een opleiding is dat je eerste les. Je doel krijgt op die manier handen en voeten. En jij kunt op weg!’

Tip 5: Zet de eerste stap

‘Door te schrijven zet je je gedachten in beweging. Nu is het tijd voor de eerste stap. Wat ga je als eerste doen om bij jouw doel te komen? Dat kan iets heel kleins zijn. Een telefoontje met iemand die het werk doet dat jij interessant vindt. Een brochure bestellen van een opleiding die je wilt gaan volgen. En kijk: dit is jouw route naar werk.’

34453831_10215567997010359_1793122672549298176_n-2

Platenzaken in Maastricht: een wereld op zich

De opdracht: maak een artikel over platenzaken in Maastricht. Toegevoegde opdracht van mezelf: probeer dit nou eens te doen ZONDER dat je weer iets koopt. Missie geslaagd. Maar ik ga wel nog eens terug. Want man, wat zijn dat snoepjeswinkels!

Plaatjes draaien

Ouderwets plaatjes draaien is al enkele jaren helemaal terug van weggeweest. Ook in Maastricht is de platenspeler inmiddels van zolder gehaald of een nieuwe versie aangeschaft. Hoe zit het met de platenzaken in onze stad? We spraken twee eigenaren. Achter de winkels met rijen LP’s gaat namelijk een hele wereld schuil.

Platenoase

Aan de Boschstraat ligt Plata Morgana. Een oase van pannenkoekplantjes, een onderuit-zak-bank en natuurlijk langspeelplaten. Eigenaar Ben Gillissen zet een cappuccino voor een van zijn klanten, die ondertussen in de platenbakken neust. “We richten ons voornamelijk op elektronische muziek, maar we doen meer. Tijdens de in-store-sessies treden dj’s op en zijn ze via de livestream op onze Facebook-pagina te volgen. We verkopen sinds kort ook plantjes van Wonderwoud, serveren koffie en verkopen herenkleding.”

Rauwe randjes in Maastricht

Ben is al vanaf 2002 bezig met elektronische muziek, ging naar feestjes, organiseerde raves. Een platenzaak specifiek voor dit genre was er nog niet in Maastricht. Inmiddels is hij een echte kenner en sinds eind 2016 eigenaar van de platenzaak in het Sphinx-kwartier. Achter hem staat een groep toegewijde vrienden. “Zonder hen had ik dit niet kunnen doen. We richten ons qua muziek op een niche, daarom doen we er nog van alles naast. Zo zorgen we voor ontmoeting en verbinden we mensen met elkaar. Er zijn al verschillende samenwerkingen ontstaan. Dat sociaal-maatschappelijke aspect vind ik ook erg belangrijk.” Is Plata Morgana een plek voor subculturen? “Ja, absoluut. Dat miste ik nog hier en je ziet dat deze groep mensen steeds groter wordt. Maastricht is een mooie stad met genoeg potentiele rauwe randjes. Mensen die bij ons komen zoeken een beetje die sfeer.”

Versie 2De grote (en kleine) namen

Aan de andere ‘minder rafelige’ kant van de Maas, in de Rechtstraat, zit platenzaak Kinsum van Dave Reumers. Aan de wand hangen platen van AC/DC, Johnny Cash en Kiss. “Zelf hou ik vooral van metal en hardcore, maar als ik dat alleen zou verkopen, red ik het niet. Platen van grote namen zoals Bowie, Marley en de Stones gaan erg goed. Daardoor kan ik ook die minder bekende bands blijven aanbieden.” De diversiteit in muziek ziet Dave terug in zijn publiek. “Hier komen mensen die hun oude platen van vroeger ooit hebben weggedaan en ze nu weer willen gaan luisteren. Maar ook jonge meiden van 12, 13 jaar die Nirvana op vinyl willen hebben. Van elektronische muziek weet ik niets af. Die mensen verwijs ik altijd naar Plata Morgana.”

Een oudere dame komt binnen met plastic tassen vol met platen. Zappa, The Shadows, Fleetwood Mac. Vijf jaar geleden is haar man overleden en nu is de tijd aangebroken om zijn collectie weg te doen. Dit is bij Dave in goede handen: een gevarieerde verzameling die hij graag overneemt. Naast tweedehands platen verkoopt hij ook nieuw vinyl, cd’s en singles.

Voorbij de hype

De revival van platen komt volgens Dave door onze hang naar nostalgie. Of het nu om oud speelgoed gaat, auto’s of vinyl. “En mensen zijn verzamelaars. Downloads kun je niet echt verzamelen, LP’s wel. Vroeger had je wel acht platenzaken in Maastricht. Die tijd is voorbij, maar ik ben blij dat het nu weer meer leeft bij mensen.” Voor Dave zelf is het echter geen hype. Hij struinde al als achtjarige platenzaken af. In 2014 waagde hij dan eindelijk de sprong in het diepe en begon een eigen zaak. “Dit is voor mij een droom die uitkomt. Ik ben begonnen met vier bakken met LP’s. De dag voordat we open gingen kreeg ik nog een geweldige partij aangeboden. In perfecte staat en veel waard. Zo hebben we een goede start gehad. Door de jaren heen heb ik wel een oog en oor gekregen voor de waarde van platen. Ik ben blij met de stap die ik gezet heb. Wat mij betreft blijf ik dit tot mijn tachtigste doen!”

foto-5-768x432

Boekenkerk Dominicanen krijgt kraaiennest

Schrijven over mijn favoriete boekhandel. Dat is toch wel een cadeau voor deze boekenwurm.

Nieuwe vloer

Er is de afgelopen maand flink geklust bij Boekhandel Dominicanen. In de linkerbeuk van de boekenkerk komt namelijk een nieuwe vloer. De authentieke elementen worden niet aangetast. “We koesteren juist onze prachtige gewelven en pilaren dus die zetten we zo nog eens extra in de kijker”, zegt Ton Harmes, trotse directeur van ‘de mooiste boekenzaak van de wereld’ (aldus o.a. The Guardian in 2008).  

Ingewijd

Via de ‘luie’ trap komen bezoekers vanaf aanstaande dinsdag 3 juli op de nieuwe muziekvloer. “In 2015 las ik dat Paul Smeets uit Heerlen stopte met de verkoop van CD’s en LP’s. Ik ben met hem in gesprek gegaan en we hebben toen niet alleen zijn collectie overgenomen, maar ook de kennis en passie die hij heeft over met name klassieke muziek. Als boekhandel hebben we veel expertise in huis. Als we een collectie overnemen, willen we ook de mensen hebben die er alles over weten. Twee medewerkers zijn daarom nu helemaal ingewijd in de muziekcollectie. En we hadden extra ruimte nodig. Die hebben we op deze manier gecreëerd.”

Preekstoel

De nieuwe vloer heeft ook een gedeelte dat uitsteekt. Een soort kansel. “We hebben het bewust geen preekstoel genoemd, maar kraaiennest. Het midden heet immers het schip van de kerk, vanwege de vorm van het dak. Juist die twist van een kraaiennest in een kerk vonden we erg leuk.” Vooral de fotograferende toeristen zullen blij zijn met dit plekje en het prachtige uitzicht. “Ja, ik zag regelmatig mensen met uitgestrekte armen proberen om een foto te maken. Zij kunnen nu gemakkelijker het perfecte plaatje schieten.”

Hemels

Hoe verklaart Ton het bezoek van met name zoveel Aziatische toeristen? “Het artikel van de Guardian is destijds in het Chinees en Japans vertaald als ‘hemelse boekhandel’. In die landen is het gebruikelijk dat je een dergelijke plek bezoekt. Als een soort pelgrimage. Ze begroeten de kerk ook als ze binnen komen. Tegelijkertijd is het een prettige plek. Ik hoor wel eens van mensen dat ze geregeld langs komen. Niet om iets te kopen, maar gewoon om hier eventjes te zijn.”

Thomas van dichtbij

De nieuwe vloer zorgt voor nieuwe inzichten. “Hij zit precies tussen de hoogte van de twee andere verdiepingen aan de overkant. Hierdoor kijk je weer op een hele andere manier naar het gebouw. Maar je kunt zo ook de wandschildering van Thomas van Aquino beter zien. En met de verlichting zetten we de gewelven nog eens extra in de spotlight.” In tegenstelling tot de boekenflat is de nieuwe vloer grijs van kleur. “We wilden niet nog een eyecatcher. Daarom hebben we gekozen voor een kleur die past bij de pilaren en daardoor minder opvalt. De kracht van deze Gotische kerk zit ‘m in het licht en de ruimte. Die ruimtelijke werking willen we behouden, zonder de mens uit het oog te verliezen.”

Geschenk

Als je de mooiste boekenzaak bent ter wereld, kan het niet nóg beter worden. “Nou, we doen ons uiterste best om de mooiste te blijven en denken constant na over verbeteringen. Kunst zet je tot nadenken. Dat willen wij ook blijven doen. Met de boeken, maar ook zeker met het gebouw. Dat is immers een geschenk van meer dan 700 jaar oud.”