IMG_1751

De burgemeester, de modejournalist en Alice in Wonderland

Voor Thuis in Maastricht spreek ik de meest interessante mensen, kom ik op ongewone plekken en zie ik bijzondere dingen. De buurtbewoner die met een gezamenlijke tuin de veiligheid in haar wijk wil vergroten. De ontdekkingstocht door een nieuw stukje Maastricht. En het gesprek tussen burgemeester en bekende Maastrichtse.

Een export Sjeng in gesprek met een import Sjeng

Ze houden allebei van mode, muziek en Maastricht. De een heeft wild haar en draagt het daarom altijd vast. Voor de ander is de föhn haar beste vriend. Tijdens het zevende Stadsgesprek van Debatcentrum Sphinx ging afgelopen zondag de burgemeester van Maastricht in gesprek met de Bekende Maastrichtse, Cécile Narinx.

100% Sjeng?

Geboren in Maastricht verhuisde de journaliste, ex-hoofdredactrice van Harper’s Bazaar en kersverse stijlredacteur van De Volkskrant richting Utrecht. Vanuit het Brabantse kwam burgemeester Annemarie Penn-Te Strak en voormalige Officier van Justitie via Noorbeek 26 jaar geleden in Maastricht wonen. “Ik ben een export Sjeng, jij een import Sjeng”, stelt Cécile. “Hoe was je ontvangst in Maastricht?” Van een gesloten gemeenschap waar een buitenstaander niet gemakkelijk tussenkomt heeft de burgemeester nooit iets gemerkt. “In tegendeel: ik vind de mensen hier juist heel gastvrij en open.” Is ze inmiddels 100% Sjeng? “Ik heb me wel eens laten vertellen dat je als vrouw sowieso geen Sjeng kunt worden.” Uit het publiek wordt nog de term Jeannetjegeopperd. “Ik voel me wel een echte Maastrichtenaar, maar dat vind ik van iemand die uit China hier komt studeren ook.”

De ambtsketting – een mannending

“Drie jaar geleden trad je als burgemeester aan. Zelf heb ik nieuwe schoenen gekocht toen ik een nieuwe baan kreeg. Heb jij dat ook gedaan?” vraagt Cécile. “Ja, ik wilde een nieuwe jurk, made in Maastricht natuurlijk. Het werd een gebreide. Mijn installatie was in juli, het was ontzettend warm. Dat was dus niet zo handig”, lacht Annemarie. Houdt ze bij het dragen van de ambtsketting eigenlijk rekening met haar kledingkeuze? “Ja, het moet niet te druk worden. Dus ik trek meestal een jurk aan met een eenvoudige snit. Het is nogal een opgave om de ketting te dragen. Het is echt een mannending. Als je een dikke buik hebt, hangt ie precies goed. Maar bij vrouwen hangt het precies voor je borsten, dus daar kijken mensen dan al gauw naar.”

Een stad in tweeën

Wat voor een stad trof ze destijds aan? “Er waren heel wat sneeën. Fysiek was dat natuurlijk de A2. Ik vind het ontroerend mooi hoe de tunnel ervoor heeft gezorgd dat Oost-Maastricht nu beter verbonden is met de rest van de stad.” Maar ook het verschil tussen arm en rijk en jong en oud vielen haar op. “Die tweedelingen zijn nog steeds te groot. Ik ben superblij met de studenten in onze stad, maar ik woon in het centrum en zie ook dat al die fietsen en de geluidsoverlast niet fijn zijn voor de ouderen die rust zoeken.” Maar Annemarie is positief: “We moeten meer met elkaar om de tafel gaan zitten. Heb de moed om met iemand anders in gesprek te gaan, want alles is op te lossen.”

Mind the gap

In de profielschets voor de burgemeester van Maastricht stond bovenaan ‘bruggen bouwen’. “Als Officier van Justitie werd je geroemd om je progressieve houding en je rol als bemiddelaar. Heb je dat nog steeds?” De burgemeester knikt. “Ik zie geen heil in ruzie. Dat is ook het verschil tussen politiek en bestuur. Bij politiek is toch sprake van verschillende partijen en daardoor regelmatig verdeling. Niets ten nadelen van de politiek, maar besturen gaat uiteindelijk om de gemeenschap. Dat zoeken naar harmonie is mijn basis, dat zit in me en daar voel ik me fijn bij.” Annemarie had geen politieke ervaring. “Ik vond het stoer van het gemeentebestuur dat ze dit geen bezwaar vonden. In het begin heb ik hier wel als een Alice in Wonderland rondgelopen. Mijn grootste verwondering waren de tegenstellingen van de politieke partijen, maar ook de rituelen van de Raadsvergadering. Daar heb ik echt aan moeten wennen.”

Brug naar Den Haag

“In het najaar van 2017 schreef je in een open brief in de Volkskrant: ‘Kabinet, ik bied u Zuid-Limburg’. Vind je dat de Randstad ons niet serieus neemt?” “De Randstad kentons niet. Daarom heb ik die brief geschreven. Ik wilde aan minister Ollongren van Binnenlandse Zaken laten zien hoe groot haar binnenland was. Limburg grenst voor 4,5 km aan Nederland en ruim 200 km aan het buitenland. De Euregio kan als motor voor de rest van het land dienen als we deze potentie goed benutten.” Heeft het geholpen? “Ik heb goede hoop. We zijn in gesprek, er is meer begrip voor grensgemeentes en er komt een congres. Den Haag heeft een ander Zuid-Limburg gezien. Die brug is alvast geslagen!”

Slevouwe

Terug naar de bruggen van Maastricht. Als de burgemeester de stad als persoon zou moeten omschrijven, wie zou dat dan zijn? “Een wijze vrouw.” En is die vrouw er? “Nee, dat is de verzameling van alle mensen in Maastricht.” Cécile dacht zelf nog even aan Slevrouwe. “Zij is geen Maastrichtse”, reageert Annemarie. “En al helemaal geen Sjeng.” Cecile: “Maar wel altijd goed gekleed.” Hoe hoopt ze dat de mensen later aan haar terugdenken als ze ooit met pensioen gaat? “Als een fijne burgemeester die hard werkte en bijgedragen heeft aan het verbinden en verstevigen van de stad.” En waar komt ooit het Annemarie Penn-Te Strake-pleintje te liggen? “Bij ‘t Slevrouweplein natuurlijk!”