kl4184-2

Het thuisgevoel van een piraat

Samen met fotograaf Alx Marks ga ik op zoek naar bijzondere woonplekken in Maastricht. Langs de rafelige randjes, in onopvallende oorden en op spannende spots. Zij het plaatje, ik het praatje. Een mooie samenwerking en hopelijk ooit een tentoonstelling met bijbehorend boek!

In ’t Bassin ligt een piratenboot. Tussen de sjieke plezierboten wappert de piratenvlag van Tim Hoefnagels (25). “Deze tjalk zit al jaren in de familie. Mijn moeder zei altijd tegen mij en mijn broer: ‘jullie zijn mijn piraten’. Voor mij betekent hier wonen een groot vrijheidsgevoel.”

De Onderneming

Normaal ligt hij met zijn tjalk ‘De Onderneming’ in de Zuid-Willemsvaart, maar die is nu tijdelijk afgesloten. Tim: “Daar heb je water en elektriciteit aan boord. Dat is hier niet.” Voorlopig ligt hij dus in het centrum van Maastricht. “Dat is prima, want op het schip heb ik toch het gevoel dat ik op vakantie ben. Ik heb altijd mijn eigen plekje bij me. Touwen los en je bent weg, met al je hebben en houden. Dat is een beetje dat gipsy gevoel.”

Van Groningen naar Maastricht

Tim kent de geschiedenis van de familieboot uit zijn hoofd. “Het is een Friese tjalk uit 1904. De Brons motor stamt nog uit 1917. Die heeft mijn familie er eind jaren ’70 ingelegd. Daarvoor werd er vooral mee gezeild of werd ze gesleept. Mijn vader en mij oom kregen de Brons in 1991 aan de gang.” De tjalk is terug te vinden op de websitevan de Landelijke Vereniging tot Behoud van het Historisch Bedrijfsvaartuig. Het schip voer als beurtschip over de Zuiderzee van Assen naar Amsterdam en Rotterdam. Er werd voornamelijk turf vervoerd en op de terugweg kalk, ijzer, mest en andere producten uit de grote westelijke havens. “Mijn oom zag de Onderneming destijds liggen en was meteen verliefd. Mijn tante Vero heeft haar in 1979 van Groningen naar Maastricht gevaren met een oud opduwertje. In Maastricht heeft ze een ligplaats aan Jaagpad Oost geregeld, bij de toenmalige riviermeester die bij de sluis in Bosscherveld woonde.” De tocht naar Maastricht verliep niet geheel vlekkeloos. “Ze kwamen onderweg een groot schip tegen in een kanaal, waardoor ze werd vast gezogen. Je ziet de deuken nog zitten. Maar ja, zo heeft iedereen spannende verhalen. En allemaal vinden ze hun verhaal het stoerst”, lacht Tim.

Familieboot

De tjalk bleef in de familie. “Mijn vader heeft er ook op gevaren. Ik en mijn broertje zijn hier verwekt en geboren. Toen wij begonnen te lopen, vonden mijn ouders het tijd om te verhuizen. Zij wonen nu in Sint Pieter.” Tim verhuisde op zijn twintigste terug naar ‘De Onderneming’ en ging ermee naar Tilburg voor zijn studie mediavormgeving. Sinds enkele jaren is hij weer terug in Maastricht. “Je moet een bepaalde mate van wooncomfort opzij zetten, maar die wil ik wel weer terugbrengen.”

kl4140-2Geen haast

Het onderhoud aan een boot houdt nooit op. Naast zijn werk als koerier voor HelloFresh is Tim dan ook flink aan het klussen. “Er bestaat een oud gezegde binnen de vaarwereld. Ik weet niet of ik die wel moet zeggen. ‘Op twee dingen kom je nooit klaar: op een oude vrouw en een oude boot.’ We hebben haar een tijdje verhuurd aan studenten. Zij hebben de boot niet onderhouden en dat merk je meteen.” In de nabije toekomst wil Tim een Airbnb op de tjalk beginnen. “Dat lijkt me een leuke ervaring voor mensen. Ze kunnen dan slapen in de slaapkamer van de schipper. De laadruimte is het woongedeelte en ik kan eventueel in het ‘vooronder’. De plek waar de maat vroeger sliep.”

Ankers los

Ooit hoopt Tim ‘De Onderneming’ zeilklaar te maken. “Het lijkt mij heel mooi om naar Frankrijk te varen, door kleine kanaaltjes”, droomt hij hardop. Alles kost tijd, maar daarin vindt Tim juist de rust: “Je moet geen haast hebben als je met haar vaart.” Het lijkt bijna een levensles.

Kijk voor meer foto’s van Alx Marks op de website van Thuis in Maastricht.