Portret | De burgemeester op bezoek bij…Bep Franssen

bezoekHet gebeurt Bep Franssen (83) niet elke dag: bezoek van de burgemeester. “Ik vond het best spannend, maar toen ze zei ‘laten we je en jij zeggen’ verdween die spanning meteen.” Bep sprak met de burgemeester over haar leven, het vrijwilligerswerk en een wel heel apart tuinhuisje. “Het bezoek aan mevrouw Franssen was hartverwarmend”, aldus Annemarie Penn-te Strake.

De woonkamer van Bep is bescheiden in formaat, maar ontzettend gezellig ingericht. “Ik kan heel slecht dingen wegdoen. Alles dat hier staat, heeft een verhaal. Toen de burgemeester kwam heb ik nog extra bloemen gehaald. Speciaal in de kleuren van Maastricht, rood en wit.” Bep haalde gebak en zette koffie. Ze kijkt met veel plezier terug op het bezoek. “Ik vind dat we een hele fijne burgemeester hebben.”

Tuinhuisje

Vanuit die woonkamer heeft Bep uitzicht op haar tuintje. “De burgemeester liep naar buiten en vroeg naar het huisje dat daar staat. Nu gebruik ik het voor opslag, mensen weten mij altijd te vinden als ze spulletjes weg doen, maar ook daar zit een heel verhaal achter.” Als Bep wil vertellen over het huisje, moet ze eerst iets kwijt over haar toilet. “Dat is heel erg klein. De woningbouwvereniging heeft de wc-pot scheef laten zetten, zodat er meer ruimte is. Maar mijn broers en zussen bleven maar klagen als ze bij mij naar het toilet moesten.” Op een dag stond Henny Huisman voor de deur. “Hij had een oplossing voor mijn kleine wc-tje. Met een takel is toen dat huisje in de tuin gezet.” Als klap op de vuurpijl had Henny de tweelingzus van Bep uit de Verenigde Staten laten overkomen. “Dat was een geweldige verrassing. De familie was weer even compleet.”

Een leven vol herinneringen

Bep groeide op in Blauwdorp, samen met acht zussen en twee broers. “In die tijd was de helft van de inwoners van Maastricht arm. We hadden het niet breed, maar we hebben het samen gered. Ik heb nog met mijn tweelingzus een tijdje in Arnhem gewoond. Daar heb ik de mooiste herinneringen.” Tijdens de Tweede Wereldoorlog verhuizen de twee zusjes weer terug naar Maastricht. Burgemeester Penn-te Strake: “Als je zo lang in Maastricht woont, dan heb je veel zien veranderen. Ik vind het mooi om te horen hoe mevrouw Franssen vol zit met verhalen over de stad. We hadden tijd te kort.” Bep vertelt graag: “Ja, als je bij mij op bezoek komt, kun je maar beter je pyjama meebrengen.”

Van Blauwdorp naar Sint Maartenspoort

Inmiddels woont Bep al 35 jaar in Sint Maartenspoort. “Toen ik hier net kwam wonen, was ik een beetje een vreemde eend in de bijt. Ik vond de straat niet zo gezellig, dus ben begonnen met een bloempot en een stoeltje voor de deur. Door steeds praatjes met mensen te maken, ontstond er meer contact en gezelligheid. Nu trekken de mensen me zowat naar binnen als ik langsloop” lacht Bep. Inmiddels ziet de Van den Berghstraat er gezellig uit. “We hebben ook samen boomspiegels aangelegd. Ik hoor regelmatig dat mensen omfietsen om door onze straat te rijden. En er komen ook weleens toeristen foto’s maken.”

Thuis in de buurt

Door alle verhalen van Bep klinkt haar betrokkenheid bij de buurt. “Ik ben meer dan 30 jaar bij de KBO (Koninklijke Bond van Ouderen) en heb zo’n 25 jaar bij het Buurtplatform gezeten.” Burgemeester Penn-te Strake bewondert de inzet van Bep voor de buurt en de ouderen. “Bep liet mij nog een tas met glazen kerstbollen zien. Alle buurtbewoners hadden hier een briefje met een boodschap in gestopt. Deze hangen ze in december in een gezamenlijke kerstboom. We haalden er een briefje uit en hier stond ‘saamhorigheid’ op. Een passender woord voor Bep konden we niet treffen. Die saamhorigheid begint heel dichtbij, in je eigen buurt. Door te weten wat er in je eigen omgeving speelt, kom je dichter bij elkaar. Dat vind ik ook belangrijk voor Maastricht.”

Dit artikel staat ook op Thuis in Maastricht.